Five things to be recollected constantly — ageing, sickness, death, separation from all that is dear, and ownership of one's own kamma.
- When chanted
- Recited as part of the daily reflections, commonly in the evening chanting and by lay and monastic alike.
Historical background
This is among the best known of the short reflections, given equally to lay people and to monastics, and the book gives it a Thai subtitle — ธรรมที่ควรพิจารณาเนืองๆ, the teachings that should be reflected upon frequently — which states its purpose plainly. The last line makes the instruction explicit: these are to be reflected upon in just this way, and often.
The text carries a feature rare in a chanting book: alternative forms printed in parentheses. อะนะตีโต is the masculine form and อะนะตีตา the feminine, and likewise ทายาโท and ทายาทา. A reciter says whichever agrees with themselves. Their presence in the printed page is a sign that this reflection is meant to be spoken in the first person and meant honestly, not merely read.
Meaning and purpose
The first five subjects proceed by a single repeated construction: I am of such a nature, and I have not gone beyond it. Ageing, sickness and death are not presented as misfortunes that may arrive but as ธรรมดา — the ordinary way of things, what is normal. The Thai word does the same work as the Pali dhamma here: it names these not as intrusions upon life but as the constitution of it.
The fifth subject shifts from the body to what surrounds it. นานาภาโว วินาภาโว — becoming otherwise, becoming separate — is rendered by the Thai as พลัดพรากจาก, to be parted from all that is loved and pleasing. The reflection does not ask the reciter to love less; it asks them to hold what they love in the knowledge that parting is already contained in the having.
The sixth subject answers the first five. Where they describe what cannot be escaped, this one names what remains one's own: kamma as possession, inheritance, origin, kin and refuge. The construction is deliberate — each is a relationship one might otherwise claim with property, family or a protector, and each is here assigned to one's own action instead. The closing lines draw the consequence: whatever deed I do, fair or foul, of that I shall be the heir.
The chant
As the book prints it: page 223 →
อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ: The Five Recollections
ชะราธัมโมมหิ,
jarādhammomhi,
เรามีความแก่เป็นธรรมดา
rao mii kwaam gɛ̀ɛ bpen tam-má-daa
I am of the nature to age,
ชะรัง อะนะตีโต (อะนะตีตา),
jaraṃ anatīto (anatītā),
จักล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้
jàk lûaŋ pón kwaam gɛ̀ɛ bpai mâi dâai
I have not gone beyond ageing,
พ๎ยาธิธัมโมมหิ,
byādhidhammomhi,
เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา
rao mii kwaam jèp kâi bpen tam-má-daa
I am of the nature to sicken,
พ๎ยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา),
byādhiṃ anatīto (anatītā),
จักล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้
jàk lûaŋ pón kwaam jèp kâi bpai mâi dâai
I have not gone beyond sickness,
มะระณะธัมโมมหิ,
maraṇadhammomhi,
เรามีความตายเป็นธรรมดา
rao mii kwaam dtaai bpen tam-má-daa
I am of the nature to die,
มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา),
maraṇaṃ anatīto (anatītā),
จักล่วงพ้นความตายไปไม่ได้
jàk lûaŋ pón kwaam dtaai bpai mâi dâai
I have not gone beyond death,
สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.
sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.
เราจักต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลายทั้งปวง
rao jàk dtɔ̂ŋ plát prâak jàak kɔ̌ɔŋ rák kɔ̌ɔŋ chɔ̂ɔp jai táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ
I must be parted and separated from all that is dear and pleasing to me.
กรรม: The Reflection on Kamma
กัมมัสสะโกมหิ,
kammassakomhi,
เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตน
rao bpen pûu mii gam bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton
I am the owner of my kamma,
กัมมะทายาโท,
kammadāyādo,
เรามีกรรมเป็นทายาท
rao mii gam bpen taa-yâat
I am the heir to my kamma,
กัมมะโยนิ,
kammayoni,
เราเป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด
rao bpen pûu mii gam bpen gam-nə̀ət
I am born of my kamma,
กัมมะพันธุ,
kammabandhu,
เราเป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์
rao bpen pûu mii gam bpen pào-pan
I am kin to my kamma,
กัมมะปะฏิสะระโณ,
kammapaṭisaraṇo,
เราเป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย
rao bpen pûu mii gam bpen tîi pʉ̂ŋ aa-sǎi
I abide supported by my kamma,
ยัง กัมมัง กะริสสามิ,
yaṃ kammaṃ karissāmi,
เราจักทำกรรมอันใดไว้
rao jàk tam gam an dai wái
Whatever kamma I shall do,
กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา,
kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā,
ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม
dii gɔ̂ dtaam chûa gɔ̂ dtaam
whether fair or foul,
ตัสสะ ทายาโท (ทายาทา) ภะวิสสามิ.
tassa dāyādo (dāyādā) bhavissāmi.
เราจักเป็นผู้รับผลของกรรมอันนั้น
rao jàk bpen pûu ráp pǒn kɔ̌ɔŋ gam an nán
of that I shall be the heir.
เอวัง: The Closing Exhortation
เอวัง อัมเหหิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
evaṃ amhehi abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
เราทั้งหลาย พึงพิจารณาเนืองๆ อย่างนี้ แล.
rao táŋ-lǎai pʉŋ pí-jaa-rá-naa nʉaŋ nʉaŋ yàaŋ níi lɛɛ.
Thus should we reflect, frequently and in this way.