The five themes to be reflected on constantly, given with the Buddha's own explanation of why each is worth reflecting on.
- When chanted
- Chanted after its prefatory verse; the fuller of the book's two printings of the five reflections.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
The book prints the five reflections twice. The other printing gives the bare formulas; this one gives the whole discourse, including the reasoning that follows them. The book prints its own reference for it.
The phrase repeated through the first half is the one that decides who this is for: by a woman or a man, by a householder or by one gone forth. Nothing in the five is monastic.
Meaning and purpose
The five are stated in the same shape each time. I am subject to ageing, I have not gone beyond ageing. Then illness, then death, then separation from everything dear, and last the ownership of one's own actions.
What this printing adds is the argument. Each reflection is followed by an account of what reflecting on it does — which intoxication it undercuts, which conduct it corrects — so the practice is given a stated purpose rather than left as a mood.
The closing verses widen from the first person to everyone: as far as beings come and go, pass away and reappear, all beings are the owners of their actions, heirs to them, born of them. The reflection that began with I am subject to ageing ends by saying the same of everybody, which is the point at which it stops being about oneself.
The chant
As the book prints it: page 106 and page 107 →
page 106อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, ปัญจะ ฐานานิ สัมมะทักขาตานิ, ยานิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพานิ อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา. กะตะมานิ ปัญจะ
Atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, pañca ṭhānāni sammadakkhātāni, yāni abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāni itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā. Katamāni pañca
There are, declared by the Blessed One who knows and sees, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, five themes rightly taught, to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth. Which five?
ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Jarādhammomhi jaraṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
I am subject to ageing, I have not gone beyond ageing — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
พ๎ยาธิธัมโมมหิ พยาธิง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Byādhidhammomhi byādhiṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
I am subject to illness, I have not gone beyond illness — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
I am subject to death, I have not gone beyond death — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
I must be parted and separated from all that is dear and pleasing to me — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmīti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
I am the owner of my actions, heir to my actions, born of my actions, related through my actions, and have my actions as my refuge; whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
อิมานิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ ปัญจะ ฐานานิ สัมมะทักขาตานิ, ยานิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพานิ อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.
Imāni kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena pañca ṭhānāni sammadakkhātāni, yāni abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāni itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.
These are the five themes rightly taught by the Blessed One who knows and sees, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.
ตัส๎มาติหัมเหหิ เอวัง อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
Tasmātihamhehi evaṃ abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
Therefore this is how we should reflect constantly.
ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต, พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต, มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต, สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว, กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ.
Jarādhammomhi jaraṃ anatīto, byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto, maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto, sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo, kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā tassa dāyādo bhavissāmīti.
I am subject to ageing and have not gone beyond ageing; I am subject to illness and have not gone beyond illness; I am subject to death and have not gone beyond death; I must be parted from all that is dear and pleasing to me; I am the owner of my actions, heir to my actions, born of my actions, related through my actions, and have my actions as my refuge — whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir.
ตะโต อุตตะริงปิ ปัจจะเวกขิตัพพัง.
Tato uttariṃpi paccavekkhitabbaṃ.
Beyond that, this too should be reflected on.
นะ โข ปะนาหะเมวะ ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต.
Na kho panāhameva jarādhammomhi jaraṃ anatīto.
It is not I alone who am subject to ageing and have not gone beyond ageing.
อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ, สัพเพ สัตตา ชะราธัมมา ชะรัง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.
Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti, sabbe sattā jarādhammā jaraṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.
But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear, all beings are subject to ageing and have not gone beyond it — how could that be had?
นะ โข ปะนาหะเมวะ พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต.
Na kho panāhameva byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto.
It is not I alone who am subject to illness and have not gone beyond illness.
อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.
Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.
But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.
สัพเพ สัตตา พ๎ยาธิธัมมา พ๎ยาธิง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.
Sabbe sattā byādhidhammā byādhiṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.
All beings are subject to illness and have not gone beyond it — how could that be had?
นะ โข ปะนาหะเมวะ มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต.
Na kho panāhameva maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto.
It is not I alone who am subject to death and have not gone beyond death.
อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.
Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.
But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.
สัพเพ สัตตา มะระณะธัมมา มะระณัง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.
Sabbe sattā maraṇadhammā maraṇaṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.
All beings are subject to death and have not gone beyond it — how could that be had?
นะ โข ปะนะ มัย๎หะเมวะ สัพเพหิ ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.
Na kho pana mayhameva sabbehi piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.
It is not I alone who must be parted and separated from all that is dear and pleasing.
อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.
Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.
But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.
สัพเพสัง สัตตานัง ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.
Sabbesaṃ sattānaṃ piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.
All beings must be parted and separated from what is dear and pleasing to them.
ตัง กุเตตถะ ลัพภา.
Taṃ kutettha labbhā.
How could that be had?
นะ โข ปะนาหะเมวะ กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ.
Na kho panāhameva kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmi.
It is not I alone who am the owner of my actions, heir to them, born of them, related through them, with them as my refuge — whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir.
อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.
Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.
But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.
สัพเพ สัตตา กัมมัสสะกา กัมมะทายาทา กัมมะโยนี กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระณา, ยัง กัมมัง กะริสสันติ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาทา ภะวิสสันติ, ตัง กุเตตถะ ลัพภาติ.
Sabbe sattā kammassakā kammadāyādā kammayonī kammabandhu kammapaṭisaraṇā, yaṃ kammaṃ karissanti kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādā bhavissanti, taṃ kutettha labbhāti.
All beings are the owners of their actions, heirs to them, born of them, related through them, with them as their refuge — whatever action they do, good or bad, of that they will be the heirs. How could it be otherwise?
อะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาโฐ นิฏฐิโต.
Here ends the Recitation of the Constant Reflections.