The five constant reflections in the translated printing, closing with the instruction to reflect on them often.
- When chanted
- Recited among the daily reflections by lay people and monastics alike; this is the translated printing.
Historical background
From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied. Its Thai title names the number — the five constant reflections.
The book prints these five three times over. This printing is the briefest, giving the formulas without the discourse that explains them.
Meaning and purpose
The first three proceed by a single repeated construction: I am of the nature to grow old, and I have not gone beyond ageing. Then illness, then death. They are not presented as misfortunes that may arrive but as the ordinary constitution of a life.
The fourth shifts from the body to everything around it — I must be parted from all that is dear and pleasing to me. It does not ask the reciter to love less; it asks them to hold what they love knowing that parting is already contained in the having.
The fifth answers the first four. Where they describe what cannot be escaped, it names what remains one's own: whatever kamma I do, to that I shall be heir. And then the closing line, which is the instruction rather than the content — thus should we often reflect.
The chant
As the book prints it: page 216 →
(หันทะ มะยัง อะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.)
(Handa mayaṃ abhiṇhapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.)
Now let us recite the passage on the five frequent recollections.
ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต (หญิงว่า อะนะตีตา)
Jarādhammomhi jaraṃ anatīto (women say: anatītā)
เรามีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้
rao mii kwaam-gɛ̀ɛ bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-gɛ̀ɛ bpai dâai
I am of the nature to grow old; I have not gone beyond ageing.
พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
Byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto (anatītā)
เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปได้
rao mii kwaam jèp-kâi bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam jèp-kâi bpai dâai
I am of the nature to fall ill; I have not gone beyond illness.
มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
Maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto (anatītā)
เรามีความตายเป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความตายไปได้
rao mii kwaam-dtaai bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-dtaai bpai dâai
I am of the nature to die; I have not gone beyond dying.
สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว
Sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo
เราจักต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลายทั้งปวง
rao jàk dtɔ̂ŋ plát-prâak jàak kɔ̌ɔŋ rák kɔ̌ɔŋ chɔ̂ɔp-jai táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ
I must be parted from all that is dear and pleasing to me.
กัมมัสสะโกมหิ
Kammassakomhi
เรามีกรรมเป็นของ ๆ ตน
rao mii gam bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton
I am the owner of my kamma,
กัมมะทายาโท
Kammadāyādo
เรามีกรรมเป็นทายาท
rao mii gam bpen taa-yâat
heir to my kamma,
กัมมะโยนิ
Kammayoni
เรามีกรรมเป็นกำเนิด
rao mii gam bpen gam-nə̀ət
born of my kamma,
กัมมะพันธุ
Kammabandhu
เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์
rao mii gam bpen pào-pan
related to my kamma,
กัมมะปะฏิสะระโณ
Kammapaṭisaraṇo
เรามีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย
rao mii gam bpen tîi-pʉ̂ŋ aa-sǎi
abiding supported by my kamma.
ยัง กัมมัง กะริสสามิ
Yaṃ kammaṃ karissāmi
เราทำกรรมอันใดไว้
rao tam gam an dai wái
Whatever kamma I do,
กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา
Kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā
ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม
dii gɔ̂ dtaam chûa gɔ̂ dtaam
for good or for ill,
ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ
Tassa dāyādo bhavissāmi
เราจักต้องรับผลของกรรมนั้น
rao jàk dtɔ̂ŋ ráp pǒn kɔ̌ɔŋ gam nán
to that I shall be heir.
เอวัง อะภิณหัง อัมเหหิ ปัจจะเวกขิตัพพัง
Evaṃ abhiṇhaṃ amhehi paccavekkhitabbaṃ
เราทั้งหลาย พึงพิจารณาเนือง ๆ อย่างนี้แล ฯ
rao táŋ-lǎai pʉŋ pí-jaa-rá-naa nʉaŋ nʉaŋ yàaŋ níi lɛɛ
Thus should we often reflect.