เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย. ตัตระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā bārāṇasiyaṃ viharati isipatane migadāye. Tatra kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying at Benares, in the Deer Park at Isipatana. There he addressed the group of five monks.

รูปัง อะนัตตา, รูปัญจะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง รูปัง อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ รูเป, เอวัง เม รูปัง โหตุ, เอวัง เม รูปัง มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว รูปัง อะนัตตา, ตัส๎มา รูปัง อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ รูเป, เอวัง เม รูปัง โหตุ, เอวัง เม รูปัง มา อะโหสีติ.

Rūpaṃ anattā, rūpañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ rūpaṃ ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca rūpe, evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave rūpaṃ anattā, tasmā rūpaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati rūpe, evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti.

Monks, form is not-self. If form were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of form: 'let my form be thus, let my form not be thus.' But because form is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of form: 'let my form be thus, let my form not be thus.'

เวทะนา อะนัตตา, เวทะนา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง เวทะนา อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ เวทะนายะ, เอวัง เม เวทะนา โหตุ, เอวัง เม เวทะนา มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว เวทะนา อะนัตตา, ตัส๎มา เวทะนา อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ เวทะนายะ, เอวัง เม เวทะนา โหตุ, เอวัง เม เวทะนา มา อะโหสีติ.

Vedanā anattā, vedanā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ vedanā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca vedanāya, evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave vedanā anattā, tasmā vedanā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati vedanāya, evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosīti.

Monks, feeling is not-self. If feeling were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of feeling: 'let my feeling be thus, let my feeling not be thus.' But because feeling is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of feeling: 'let my feeling be thus, let my feeling not be thus.'

สัญญา อะนัตตา, สัญญา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง สัญญา อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ สัญญายะ, เอวัง เม สัญญา โหตุ, เอวัง เม สัญญา มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สัญญา อะนัตตา, ตัส๎มา สัญญา อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ สัญญายะ, เอวัง เม สัญญา โหตุ, เอวัง เม สัญญา มา อะโหสีติ.

Saññā anattā, saññā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ saññā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca saññāya, evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave saññā anattā, tasmā saññā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati saññāya, evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosīti.

Monks, perception is not-self. If perception were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of perception: 'let my perception be thus, let my perception not be thus.' But because perception is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of perception: 'let my perception be thus, let my perception not be thus.'

สังขารา อะนัตตา, สังขารา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสังสุ, นะยิทัง สังขารา อาพาธายะ สังวัตเตยยุง, ลัพเภถะ จะ สังขาเรสุ, เอวัง เม สังขารา โหนตุ, เอวัง เม สังขารา มา อะเหสุนติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สังขารา อะนัตตา, ตัส๎มา สังขารา อาพาธายะ สังวัตตันติ, นะ จะ ลัพภะติ สังขาเรสุ, เอวัง เม สังขารา โหนตุ, เอวัง เม สังขารา มา อะเหสุนติ.

Saṅkhārā anattā, saṅkhārā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissaṃsu, nayidaṃ saṅkhārā ābādhāya saṃvatteyyuṃ, labbhetha ca saṅkhāresu, evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti. Yasmā ca kho bhikkhave saṅkhārā anattā, tasmā saṅkhārā ābādhāya saṃvattanti, na ca labbhati saṅkhāresu, evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti.

Monks, formations is not-self. If formations were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of formations: 'let my formations be thus, let my formations not be thus.' But because formations is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of formations: 'let my formations be thus, let my formations not be thus.'

วิญญาณัง อะนัตตา, วิญญาณัญจะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง วิญญาณัง อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ วิญญาเณ, เอวัง เม วิญญาณัง โหตุ, เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ, ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว วิญญาณัง อะนัตตา, ตัส๎มา วิญญาณัง อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ วิญญาเณ, เอวัง เม วิญญาณัง โหตุ, เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ.

Viññāṇaṃ anattā, viññāṇañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ viññāṇaṃ ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca viññāṇe, evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti, yasmā ca kho bhikkhave viññāṇaṃ anattā, tasmā viññāṇaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati viññāṇe, evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti.

Monks, consciousness is not-self. If consciousness were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of consciousness: 'let my consciousness be thus, let my consciousness not be thus.' But because consciousness is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of consciousness: 'let my consciousness be thus, let my consciousness not be thus.'

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว รูปัง นิจจัง วา อะนิจจัง วาติ. อะนิจจัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave rūpaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti. Aniccaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is form permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว เวทะนา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave vedanā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is feeling permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว สัญญา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave saññā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is perception permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว สังขารา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave saṅkhārā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is formations permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว วิญญาณัง นิจจัง วา อะนิจจัง วาติ. อะนิจจัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave viññāṇaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti. Aniccaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is consciousness permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

ตัส๎มาติหะ ภิกขะเว ยังกิญจิ รูปัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง, อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา, โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา, หีนัง วา ปะณีตัง วา, ยันทูเร สันติเก วา, สัพพัง รูปัง, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ. เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Tasmātiha bhikkhave yaṅkiñci rūpaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ, ajjhattaṃ vā bahiddhā vā, oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā, hīnaṃ vā paṇītaṃ vā, yandūre santike vā, sabbaṃ rūpaṃ, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti. Evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Therefore, monks, whatever form there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all form should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

ยา กาจิ เวทะนา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, ยา ทูเร สันติเก วา, สัพพา เวทะนา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yā kāci vedanā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, yā dūre santike vā, sabbā vedanā, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever feeling there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all feeling should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

ยา กาจิ สัญญา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, ยา ทูเร สันติเก วา, สัพพา สัญญา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yā kāci saññā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, yā dūre santike vā, sabbā saññā, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever perception there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all perception should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

เย เกจิ สังขารา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, เย ทูเร สันติเก วา, สัพเพ สังขารา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เม โส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Ye keci saṅkhārā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, ye dūre santike vā, sabbe saṅkhārā, netaṃ mama nesohamasmi na me so attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever formations there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all formations should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

ยังกิญจิ วิญญาณัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา, หีนัง วา, ปะณีตัง วา ยันทูเร สันติเก วา, สัพพัง วิญญาณัง, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yaṅkiñci viññāṇaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā, hīnaṃ vā, paṇītaṃ vā yandūre santike vā, sabbaṃ viññāṇaṃ, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever consciousness there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all consciousness should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต๎วา อะริยะสาวะโก รูปัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, เวทะนายะปิ นิพพินทะติ, สัญญายะปิ นิพพินทะติ, สังขาเรสุปิ นิพพินทะติ, วิญญาณัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, นิพพินทัง วิรัชชะติ, วิราคา วิมุจจะติ, วิมุตตัส๎มิง วิมุตตะมีติ. ญาณัง โหติ ขีณา ชาติ, วุสิตัง พ๎รัห๎มะจะริยัง กะตัง กะระณียัง, นาปะรัง อิตถัตตายาติ ปะชานาตีติ.

Evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako rūpasmiṃpi nibbindati, vedanāyapi nibbindati, saññāyapi nibbindati, saṅkhāresupi nibbindati, viññāṇasmiṃpi nibbindati, nibbindaṃ virajjati, virāgā vimuccati, vimuttasmiṃ vimuttamīti. Ñāṇaṃ hoti khīṇā jāti, vusitaṃ brahmacariyaṃ kataṃ karaṇīyaṃ, nāparaṃ itthattāyāti pajānātīti.

Seeing thus, monks, the instructed noble disciple grows disenchanted with form, disenchanted with feeling, disenchanted with perception, disenchanted with formations, disenchanted with consciousness. Being disenchanted he becomes dispassionate; through dispassion he is released; in release there is the knowledge that he is released. He knows: birth is exhausted, the holy life has been lived, what had to be done is done, there is no more of this state.

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา ปัญจะวัคคิยา ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง. อิมัส๎มิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัส๎มิง ภัญญะมาเน ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

Idamavoca bhagavā, attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduṃ. Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

Thus spoke the Blessed One, and the group of five monks delighted in his words. And while this discourse was being spoken, the minds of the five were released from the taints through non-clinging.