A discourse listing ten things one who has gone forth should reflect on again and again, from the loss of caste to how the days and nights are passing.
- When chanted
- Recited by monastics among the regular reflections, and printed here as the first numbered chant in the book.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
This is the first chant the book gives a number to — '1.' is printed before the title. It is a discourse rather than a composed verse, and it is entered with its whole frame intact: it opens เอวัมเม สุตัง, thus have I heard, gives the setting at Sāvatthi in Jeta's Grove, and closes with the listeners' response.
The ten are the monastic counterpart of the five recollections given to everyone. Where those name what nobody escapes — ageing, sickness, death — these name what somebody has taken on by choice, and can therefore be asked whether they are living up to.
Meaning and purpose
The first reflections are about position. One has come to a state without caste; one's life is dependent on others; one's bearing should be other than it was. These describe a change already made and ask whether it has actually been noticed by the person who made it.
Two then turn to conscience and they are deliberately paired: does my own conscience reproach me as to virtue, and do my wise companions in the holy life, having examined me, reproach me. The second is the harder, because it cannot be settled privately.
The last three ask what the life is actually being spent on. How do the days and nights pass for me. Do I delight in empty dwellings. Have I attained anything such that, questioned in my last days, I should not be embarrassed. These are not rhetorical, and the discourse says how to use them: อะภิณ๎หัง, again and again. Their whole work is done by returning to them, which is why the text is chanted rather than read once.
The chant
As the book prints it: page 19 and page 20 →
เอวัมเม สุตัง, เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, สาวัตถิยัง วิหะระติ, เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม, ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ, ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง, ภะคะวา เอตะทะโวจะ.
evamme sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā, sāvatthiyaṃ viharati, jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme, tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti, bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ, bhagavā etadavoca.
Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling at Savatthi, in Jeta's Grove, Anathapindika's park. There the Blessed One addressed the bhikkhus: 'Bhikkhus.' 'Venerable sir,' those bhikkhus replied. The Blessed One said this:
ทะสะ อิเม ภิกขะเว ธัมมา ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพา. กะตะเม ทะสะ.
dasa ime bhikkhave dhammā pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbā. katame dasa.
There are these ten things, bhikkhus, that one who has gone forth should reflect on again and again. What ten?
เววัณณิยัมหิ อัชฌูปะคะโตติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
vevaṇṇiyamhi ajjhūpagatoti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'I have come to a state of being without caste': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
ปะระปะฏิพัทธา เม ชีวิกาติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
parapaṭibaddhā me jīvikāti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'My life is dependent on others': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
อัญโญ เม อากัปโป กะระณีโยติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
añño me ākappo karaṇīyoti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'My bearing should be other than it was': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
กัจจิ นุ โข เม อัตตา สีละโต นะ อุปะวะทะตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
kacci nu kho me attā sīlato na upavadatīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'Does my own conscience reproach me as to virtue?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
กัจจิ นุ โข มัง อะนุวิจจะ วิญญู สะพ๎รัห๎มะจารี สีละโต นะ อุปะวะทันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
kacci nu kho maṃ anuvicca viññū sabrahmacārī sīlato na upavadantīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'Do my wise companions in the holy life, having examined me, reproach me as to virtue?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvoti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'There is a parting and a separation from all that is dear and pleasing to me': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmīti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'I am the owner of my kamma, heir to my kamma, born of my kamma, kindred to my kamma, abide supported by my kamma; whatever kamma I shall do, good or bad, of that I shall be the heir': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
กะถัมภูตัสสะ เม รัตตินทิวา วีติปะตันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
kathaṃbhūtassa me rattindivā vītipatantīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'How do the days and nights pass for me?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
กัจจิ นุ โขหัง สุญญาคาเร อะภิระมามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
kacci nu khohaṃ suññāgāre abhiramāmīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'Do I delight in empty dwellings?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
อัตถิ นุ โข เม อุตตะริมะนุสสะธัมมา อะละมะริยะญาณะทัสสะนะวิเสโส, อะธิคะโต โสหัง ปัจฉิเม กาเล สะพ๎รัห๎มะจารีหิ ปุฏโฐ นะ มังกุ ภะวิสสามีติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.
atthi nu kho me uttarimanussadhammā alamariyañāṇadassanaviseso, adhigato sohaṃ pacchime kāle sabrahmacārīhi puṭṭho na maṅku bhavissāmīti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.
'Have I attained any superior human state, any distinction of knowledge and vision worthy of the noble ones, such that in my last days, when questioned by my companions in the holy life, I shall not be embarrassed?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.
อิเม โข ภิกขะเว ทะสะ ธัมมา, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพาติ, อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.
ime kho bhikkhave dasa dhammā, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāti, idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.
These, bhikkhus, are the ten things that one who has gone forth should reflect on again and again. This is what the Blessed One said. Gladdened, those bhikkhus delighted in the Blessed One's words.
ทะสะธัมมะสุตตัง นิฏฐิตัง.
dasadhammasuttaṃ niṭṭhitaṃ.
The Discourse on the Ten Things is ended.