ส๎วากขาตะตาทิคุณะโยคะวะเสนะ เสยโย,

Svākkhātatādiguṇayogavasena seyyo,

พระธรรม เป็นสิ่งที่ประเสริฐเพราะประกอบด้วยคุณ คือความที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสไว้ดีแล้ว เป็นต้น,

Better than all else, by reason of its being well proclaimed and the other qualities that go with it,

โย มัคคะปากะปะริยัตติวิโมกขะเภโท,

Yo maggapākapariyattivimokkhabhedo,

เป็นธรรมอันจำแนกเป็น มรรค ผล ปริยัติ และนิพพาน ส่วนใด,

divided into path, fruit, scripture and release,

ธัมโม กุโลกะปะตะนา ตะทะธาริธารี,

Dhammo kulokapatanā tadadhāridhārī,

เป็นธรรมทรงไว้ซึ่งผู้ทรงธรรม จากการตกไปสู่โลกที่ชั่ว,

the Dhamma, which holds up those who hold to it and keeps them from falling into the wretched worlds —

วันทามะหัง ตะมะหะรัง วะระธัมมะเมตัง,

Vandāmahaṃ tamaharaṃ varadhammametaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมอันประเสริฐนั้น อันเป็นเครื่องขจัดเสีย ซึ่งความมืด,

that excellent Dhamma, dispeller of darkness, I salute with my head.

ธัมโม โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง,

Dhammo yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ,

พระธรรมใด เป็นสรณะอันเกษมสูงสุดของสัตว์ทั้งหลาย,

The Dhamma, which is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

ทุติยานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง,

Dutiyānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมนั้น อันเป็นที่ตั้งแห่งความระลึก องค์ที่สอง ด้วยเศียรเกล้า,

the second of the objects of recollection — it I revere with my head.

ธัมมัสสาหัส๎มิ ทาโส (ทาสี) วะ ธัมโม เม สามิกิสสะโร,

Dhammassāhasmi dāso (dāsī) va dhammo me sāmikissaro,

ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระธรรม, พระธรรมเป็นนาย มีอิสระเหนือข้าพเจ้า,

I am the Dhamma's servant; the Dhamma is my lord and master.

ธัมโม ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม,

Dhammo dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me,

พระธรรมเป็นเครื่องกำจัดทุกข์และทรงไว้ซึ่งประโยชน์แก่ข้าพเจ้า,

The Dhamma destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

ธัมมัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง,

Dhammassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ,

ข้าพเจ้ามอบกายถวายชีวิตนี้ แด่พระธรรม,

To the Dhamma I surrender this body and this life,

วันทันโตหัง (ตีหัง) จะริสสามิ ธัมมัสเสวะ สุธัมมะตัง,

Vandantohaṃ (tīhaṃ) carissāmi dhammasseva sudhammataṃ,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่จักประพฤติตาม, ซึ่งความเป็นธรรมดีของพระธรรม,

Revering it, I shall walk on by the Dhamma's own true excellence.

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง,

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ,

สรณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี, พระธรรมเป็นสรณะอันประเสริฐของข้าพเจ้า,

For me there is no other refuge; the Dhamma is my refuge, the best of them.

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน,

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane,

ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ข้าพเจ้าพึงเจริญในพระศาสนาของพระศาสดา,

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

ธัมมัง เม วันทะมาเนนะ (มานายะ) ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ,

Dhammaṃ me vandamānena (mānāya) yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งพระธรรม ได้ขวนขวายบุญใดในบัดนี้,

Whatever merit I have gained here in revering the Dhamma —

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

อันตรายทั้งปวง อย่าได้มีแก่ข้าพเจ้า ด้วยเดชแห่งบุญนั้น.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

(กราบพร้อมกับหมอบลงว่า)

(bow, and while bowing low say:)

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี,

By body, by speech, or by mind,

ธัมเม กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Dhamme kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

กรรมน่าติเตียนอันใด ที่ข้าพเจ้ากระทำแล้ว ในพระธรรม

whatever wrong has been done by me towards the Dhamma —

ธัมโม ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Dhammo paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

ขอพระธรรม จงงดซึ่งโทษล่วงเกินอันนั้น,

may the Dhamma accept that transgression,

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ ธัมเม,

Kālantare saṃvarituṃ va dhamme,

เพื่อการสำรวมระวัง ในพระธรรม ในกาลต่อไป.

that in time to come I may be restrained towards the Dhamma.