A fourfold reflection at the moment of receiving robe, almsfood, lodging and medicine: requisite and user alike are mere elements, empty of self, made foul by the body.
- When chanted
- Recited over the four requisites — robe, almsfood, lodging and medicinal support — at the time of receiving or using them, and included in the evening chanting of many Thai monasteries.
Historical background
Monastic training requires that the four requisites be received and used with reflection rather than appetite, and the chanting books preserve more than one formula for doing so. This one takes the elemental line: whatever is received is analysed into bare elements arising according to conditions, and the same analysis is turned at once upon the person receiving it, so that neither the gift nor the recipient is left standing as a solid thing.
The text is built as a single reflection repeated four times, with only the name of the requisite and the grammatical number changing — จีวร and เสนาสนะ taking plural forms, บิณฑบาต and คิลานเภสัชบริขาร taking singular. The book marks each repetition with a rubric in parentheses naming the moment at which it is used. A reader who learns the first movement has effectively learned all four.
Meaning and purpose
The opening line sets the frame: what lies here is only element-matter, ยะถาปัจจะยัง, proceeding as its causes and conditions proceed. Nothing is denied existence; what is denied is that the thing possesses any nature of its own beyond the conditions currently sustaining it. The Thai renders this with สักว่าธาตุตามธรรมชาติ, merely elements after the manner of nature.
The reflection then extends to the one who uses the requisite. He too is ธาตุมัตตะโก, mere elements; นิสสัตโต, not an enduring being; นิชชีโว, not a soul or person; สุญโญ, empty of the meaning of selfhood. The force of the passage lies in this symmetry. It is not that the robe is impersonal while the wearer remains a self; the same analysis is applied to both sides of the transaction, and the act of using ceases to be an encounter between a person and a possession.
The closing movement turns to repulsiveness, and does so with a precision worth noticing. The requisites are said to be อะชิคุจฉะนียานิ, not repulsive in themselves — cloth, food, shelter and medicine are not by nature foul. It is contact with this body, perpetually decaying, that renders them so. The reflection therefore locates the impurity where the training places it: not in the world, but in the body that meets the world.
The chant
หันทะ มะยัง ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปารัง ภะณามะ เส.
handa mayaṃ dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāraṃ bhaṇāma se.
Now let us recite the passage on the elements and on repulsiveness.
ขณะรับจีวร: While Receiving the Robe
ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,
yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,
สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,
sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít,
These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,
ยะทิทัง จีวะรัง, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,
yadidaṃ cīvaraṃ, tadupabhuñjako ca puggalo,
สิ่งเหล่านี้คือจีวร, และคนผู้ใช้สอยจีวรนั้น,
sìŋ lào níi kʉʉ jii-wɔɔn, lɛ́ kon pûu chái sɔ̌ɔy jii-wɔɔn nán,
that is to say, this robe, and the person who makes use of it,
ธาตุมัตตะโก,
dhātumattako,
เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,
bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,
are merely elements after the manner of nature,
นิสสัตโต,
nissatto,
มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,
mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,
not an enduring being,
นิชชีโว,
nijjīvo,
มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,
mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,
not a soul that is a man or an individual,
สุญโญ,
suñño,
ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,
wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,
empty of all meaning of selfhood,
สัพพานิ ปะนะ อิมานิ จีวะรานิ อะชิคุจฉะนียานิ,
sabbāni pana imāni cīvarāni ajigucchanīyāni,
ก็จีวรทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,
gɔ̂ jii-wɔɔn táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,
and all these robes are not from the first things of repulsiveness,
อิมัง ปูติกายัง ปัตวา
imaṃ pūtikāyaṃ patvā
ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,
krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,
but having come into contact with this body, which is perpetually foul,
อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ,
ativiya jigucchanīyāni jāyanti,
ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน
yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan
they too become exceedingly repulsive.
ขณะรับบิณฑบาต: While Receiving Almsfood
ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,
yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,
สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ.
sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít.
These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions.
ยะทิทัง ปิณฑะปาโต, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,
yadidaṃ piṇḍapāto, tadupabhuñjako ca puggalo,
สิ่งเหล่านี้คือบิณฑบาต และคนบริโภคบิณฑบาตนั้น,
sìŋ lào níi kʉʉ bin-tá-bàat lɛ́ kon bɔɔ-rí-pôok bin-tá-bàat nán,
that is to say, this almsfood, and the person who consumes it,
ธาตุมัตตะโก,
dhātumattako,
เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,
bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,
are merely elements after the manner of nature,
นิสสัตโต,
nissatto,
มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,
mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,
not an enduring being,
นิชชีโว,
nijjīvo,
มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,
mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,
not a soul that is a man or an individual,
สุญโญ,
suñño,
ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,
wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,
empty of all meaning of selfhood,
สัพโพ ปะนายัง ปิณฑะปาโต อะชิคุจฉะนีโย,
sabbo panāyaṃ piṇḍapāto ajigucchanīyo,
ก็บิณฑบาตทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,
gɔ̂ bin-tá-bàat táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,
and all this almsfood is not from the first a thing of repulsiveness,
อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,
imaṃ pūtikāyaṃ patvā,
ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,
krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,
but having come into contact with this body, which is perpetually foul,
อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ ฯ
ativiya jigucchanīyo jāyati.
ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน
yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan
it too becomes exceedingly repulsive.
ขณะรับเสนาสนะ: While Receiving Lodging
ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,
yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,
สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ
sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít
These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,
ยะทิทัง เสนาสะนัง ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,
yadidaṃ senāsanaṃ tadupabhuñjako ca puggalo,
สิ่งเหล่านี้คือเสนาสนะ, และบุคคลผู้ใช้สอยเสนาสนะนั้น,
sìŋ lào níi kʉʉ sěe-naa-sà-ná, lɛ́ bùk-kon pûu chái sɔ̌ɔy sěe-naa-sà-ná nán,
that is to say, this lodging, and the person who makes use of it,
ธาตุมัตตะโก,
dhātumattako,
เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,
bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,
are merely elements after the manner of nature,
นิสสัตโต,
nissatto,
มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,
mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,
not an enduring being,
นิชชีโว,
nijjīvo,
มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,
mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,
not a soul that is a man or an individual,
สุญโญ,
suñño,
ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,
wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,
empty of all meaning of selfhood,
สัพพานิ ปะนะ อิมานิ เสนาสะนานิ อะชิคุจฉะนียานิ,
sabbāni pana imāni senāsanāni ajigucchanīyāni,
ก็เสนาสนะทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,
gɔ̂ sěe-naa-sà-ná táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,
and all these lodgings are not from the first things of repulsiveness,
อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,
imaṃ pūtikāyaṃ patvā,
ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,
krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,
but having come into contact with this body, which is perpetually foul,
อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ ฯ
ativiya jigucchanīyāni jāyanti.
ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน
yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan
they too become exceedingly repulsive.
ขณะรับคิลานเภสัช: While Receiving Medicinal Support
ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,
yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,
สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,
sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít,
These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,
ยะทิทัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,
yadidaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro, tadupabhuñjako ca puggalo,
สิ่งเหล่านี้คือเภสัชบริขารอันเกื้อกูลแก่คนไข้, และคนผู้บริโภคเภสัชบริขารนั้น,
sìŋ lào níi kʉʉ pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan an gʉ̂a-guun gɛ̀ɛ kon-kâi, lɛ́ kon pûu bɔɔ-rí-pôok pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan nán,
that is to say, this medicinal requisite that supports the sick, and the person who makes use of it,
ธาตุมัตตะโก,
dhātumattako,
เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,
bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,
are merely elements after the manner of nature,
นิสสัตโต,
nissatto,
มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,
mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,
not an enduring being,
นิชชีโว,
nijjīvo,
มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,
mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,
not a soul that is a man or an individual,
สุญโญ,
suñño,
ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,
wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,
empty of all meaning of selfhood,
สัพโพ ปะนายัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร อะชิคุจฉะนีโย,
sabbo panāyaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro ajigucchanīyo,
ก็คิลานเภสัชบริขารทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,
gɔ̂ kí-laa-ná-pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,
and all this medicinal support is not from the first a thing of repulsiveness,
อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,
imaṃ pūtikāyaṃ patvā,
ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,
krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,
but having come into contact with this body, which is perpetually foul,
อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ,
ativiya jigucchanīyo jāyati,
ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน ดังนี้,
yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan daŋ-níi,
it too becomes exceedingly repulsive. So it is.