The discourse on loving-kindness: what a practitioner should be like, whom to extend it to, and how to sustain it.
- When chanted
- Chanted in the paritta service after its prefatory verse, and widely used on its own as a meditation text.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
The book prints its own reference. It is titled the third because of its position in the Tamnan, not because there are other versions of it.
It is one of the few texts in this book that is as much used outside chanting as in it. What it sets out is a practice, in order, and the order survives being read as instructions.
Meaning and purpose
It does not begin with loving-kindness at all. The first five verses are about character: able, upright, easy to speak to, gentle, without conceit, contented, easily supported, with few duties and a frugal way of life, with senses calmed, not forward, not greedy among families. Only somebody already like that is considered ready for what follows.
Then the extension, and its reach is the point. Every living thing whatever, weak or strong, long or short, seen or unseen, near or far, born or seeking birth. The list is built to leave no category out, and it is followed by the image the sutta is remembered for — as a mother would protect her only child with her life.
The close moves it from feeling to posture. Standing, walking, sitting or lying down, let him resolve upon this mindfulness: this, they say here, is the divine abiding. And then, in the last verse, what it leads to — not falling into views, virtuous and endowed with vision, he comes never again to lie in a womb. A text chanted to make people feel safe ends by describing the end of rebirth.
The chant
As the book prints it: page 86 and page 87 →
page 86กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ยันตัง สันตัง ปะทัง อะภิสะเมจจะ,
Karaṇīyamatthakusalena yantaṃ santaṃ padaṃ abhisamecca,
This is what should be done by one skilled in the good, who has understood that state of peace:
สักโก อุชู จะ สุหุชู จะ สุวะโจ จัสสะ มุทุ อะนะติมานี,
Sakko ujū ca suhujū ca suvaco cassa mudu anatimānī,
let him be able, upright, perfectly upright, easy to speak to, gentle, without conceit;
สันตุสสะโก จะ สุภะโร จะ อัปปะกิจโจ จะ สัลละหุกะวุตติ,
Santussako ca subharo ca appakicco ca sallahukavutti,
contented, easily supported, with few duties and a frugal way of life;
สันตินท๎ริโย จะ นิปะโก จะ อัปปะคัพโภ กุเลสุ อะนะนุคิทโธ,
Santindriyo ca nipako ca appagabbho kulesu ananugiddho,
with senses calmed, prudent, not forward, and not greedy among families;
นะ จะ ขุททัง สะมาจะเร กิญจิ เยนะ วิญญู ปะเร อุปะวะเทยยุง,
Na ca khuddaṃ samācare kiñci yena viññū pare upavadeyyuṃ,
and let him not do the slightest thing for which the wise might reprove him.
สุขิโน วา เขมิโน โหนตุ สัพเพ สัตตา ภะวันตุ สุขิตัตตา,
Sukhino vā khemino hontu sabbe sattā bhavantu sukhitattā,
May they be happy and secure; may all beings be happy at heart.
เย เกจิ ปาณะภูตัตถิ ตะสา วา ถาวะรา วา อะนะวะเสสา,
Ye keci pāṇabhūtatthi tasā vā thāvarā vā anavasesā,
Whatever living beings there are — trembling or still, without exception;
ทีฆา วา เย มะหันตา วา มัชฌิมา รัสสะกา อะณุกะถูลา,
Dīghā vā ye mahantā vā majjhimā rassakā aṇukathūlā,
long or great, middling, short, subtle or gross;
ทิฏฐา วา เย จะ อะทิฏฐา เย จะ ทูเร วะสันติ อะวิทูเร,
Diṭṭhā vā ye ca adiṭṭhā ye ca dūre vasanti avidūre,
seen or unseen, dwelling far or near;
ภูตา วา สัมภะเวสี วา สัพเพ สัตตา ภะวันตุ สุขิตัตตา,
Bhūtā vā sambhavesī vā sabbe sattā bhavantu sukhitattā,
already born or still seeking birth — may all beings be happy at heart.
นะ ปะโร ปะรัง นิกุพเพถะ นาติมัญเญถะ กัตถะจิ นัง กิญจิ,
Na paro paraṃ nikubbetha nātimaññetha katthaci naṃ kiñci,
Let none deceive another, nor despise anyone anywhere;
พ๎ยาโรสะนา ปะฏีฆะสัญญา นาญญะมัญญัสสะ ทุกขะมิจเฉยยะ,
Byārosanā paṭīghasaññā nāññamaññassa dukkhamiccheyya,
let none, from anger or ill will, wish harm upon another.
มาตา ยะถา นิยัง ปุตตัง อายุสา เอกะปุตตะมะนุรักเข,
Mātā yathā niyaṃ puttaṃ āyusā ekaputtamanurakkhe,
Just as a mother would protect her only child with her life,
เอวัมปิ สัพพะภูเตสุ มานะสัมภาวะเย อะปะริมาณัง,
Evampi sabbabhūtesu mānasambhāvaye aparimāṇaṃ,
even so let him cultivate a boundless heart towards all beings,
เมตตัญจะ สัพพะโลกัส๎มิง มานะสัมภาวะเย อะปะริมาณัง,
Mettañca sabbalokasmiṃ mānasambhāvaye aparimāṇaṃ,
and let him cultivate boundless loving-kindness towards the whole world:
อุทธัง อะโธ จะ ติริยัญจะ อะสัมพาธัง อะเวรัง อะสะปัตตัง,
Uddhaṃ adho ca tiriyañca asambādhaṃ averaṃ asapattaṃ,
above, below and across, unobstructed, without enmity, without foe.
ติฏฐัญจะรัง นิสินโน วา สะยาโน วา ยาวะ ตัสสะ วิคะตะมิทโธ,
Tiṭṭhañcaraṃ nisinno vā sayāno vā yāva tassa vigatamiddho,
Standing, walking, seated or lying down, so long as he is free of drowsiness,
เอตัง สะติง อะธิฏเฐยยะ พ๎รัห๎มะเมตัง วิหารัง อิธะมาหุ,
Etaṃ satiṃ adhiṭṭheyya brahmametaṃ vihāraṃ idhamāhu,
let him resolve upon this mindfulness: this, they say here, is the divine abiding.
ทิฏฐิญจะ อะนุปะคัมมะ สีละวา ทัสสะเนนะ สัมปันโน,
Diṭṭhiñca anupagamma sīlavā dassanena sampanno,
Not falling into views, virtuous and endowed with vision,
กาเมสุ วิเนยยะ เคธัง นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.
Kāmesu vineyya gedhaṃ na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.
having removed greed for sensual pleasures, he comes never again to lie in a womb.
กะระณียะเมตตะสุตตัง นิฏฐิตัง.
Karaṇīyamettasuttaṃ niṭṭhitaṃ.
Here ends the Karaṇīya-metta Sutta.