Verses chanted in response to the sermon at a royal cremation, opening with the Buddha's last words.
- When chanted
- Chanted by the Sangha in response to the sermon at a royal cremation ceremony.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
The book states the occasion in its own first line: used for chanting in response to the sermon at a royal cremation ceremony. Few chants in this collection name their setting so exactly.
ศราทธพรต is the rite performed for the dead, and this is its chanted portion — a response rather than a service in its own right.
Meaning and purpose
It opens by quoting what the tradition holds to be the Buddha's last words, introduced with the full formula: these last words were spoken by that Blessed One who knows and sees. At a cremation, the first thing chanted is what he said at his own death.
Then the verses of the three characteristics, in the familiar form: when one sees with wisdom that all formations are impermanent, then one grows weary of suffering — this is the path to purity. The same lines the book prints among the daily reflections are here given to a funeral.
The close turns to the living, and is more direct than most closings in this book: having rightly understood the meaning of even these few passages, let the wise one practise, so that life may not be in vain. Said over one death, to people who will have their own.
The chant
As the book prints it: page 275 and page 276 →
page 275ใช้สวดรับเทศน์ในงานพระราชพิธีเผาศพ
Used for chanting in response to the sermon at a royal cremation ceremony.
นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ
Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa
Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.
(ว่า 3 จบ)
(say 3 times)
ภาสิตา โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ อะยัง ปัจฉิมา วาจา หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถาติ.
Bhāsitā kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena ayaṃ pacchimā vācā handadāni bhikkhave āmantayāmi vo vayadhammā saṅkhārā appamādena sampādethāti.
These last words were spoken by that Blessed One who knows and sees, the worthy one, fully enlightened by himself: 'Now then, bhikkhus, I address you — formations are subject to decay; strive on with diligence.'
สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
Sabbe saṅkhārā aniccāti yadā paññāya passati
When one sees with wisdom that all formations are impermanent,
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา
Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā
then one grows weary of suffering — this is the path to purity.
สัพเพ สังขารา ทุกขาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
Sabbe saṅkhārā dukkhāti yadā paññāya passati
When one sees with wisdom that all formations are suffering,
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา
Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā
then one grows weary of suffering — this is the path to purity.
สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ
Sabbe dhammā anattāti yadā paññāya passati
When one sees with wisdom that all things are not-self,
อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา
Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā
then one grows weary of suffering — this is the path to purity.
วิสุทธิ สัพพักเลเสหิ โหติ ทุกเขหิ นิพพุติ
Visuddhi sabbaklesehi hoti dukkhehi nibbuti
Purity from all defilements is release from sufferings;
เจตะโส โหติ สา สันติ นิพพานะมีติ วุจจะติ
Cetaso hoti sā santi nibbānamīti vuccati
that peace of mind is what is called Nibbāna.
เย จะ โข สัมมะทักขาเต ธัมเม ธัมมานุวัตติโน
Ye ca kho sammadakkhāte dhamme dhammānuvattino
Those who live in accordance with the Dhamma, well proclaimed,
เต ชะนา ปาระเมสสันติ มัจจุเธยยัง สุทุตตะรัง
Te janā pāramessanti maccudheyyaṃ suduttaraṃ
those people will cross beyond the realm of death, so hard to cross.
อัปปะมาโท อะมะตัง ปะทัง ปะมาโท มัจจุโน ปะทัง
Appamādo amataṃ padaṃ pamādo maccuno padaṃ
Diligence is the path to the deathless; negligence is the path to death.
อัปปะมัตตา นะ มียันติ เย ปะมัตตา ยะถา มะตา
Appamattā na mīyanti ye pamattā yathā matā
The diligent do not die; the negligent are as if already dead.
อัปปะมัตโต อุโภ อัตเถ อะธิคัณหาติ ปัณฑิโต
Appamatto ubho atthe adhigaṇhāti paṇḍito
The diligent and wise one attains both kinds of good —
ทิฏเฐ ธัมเม จะ โย อัตโถ โย จัตโถ สัมปะรายิโก
Diṭṭhe dhamme ca yo attho yo cattho samparāyiko
the good of this present life and the good of the life to come.
อัตถาภิสะมะยา ธีโร ปัณฑิโตติ ปะวุจจะติ
Atthābhisamayā dhīro paṇḍitoti pavuccati
By penetrating what is good, the steadfast one is called wise.
เอตตะกานัมปิ ปาฐานัง อัตถัง อัญญายะ สาธุกัง
Ettakānampi pāṭhānaṃ atthaṃ aññāya sādhukaṃ
Having rightly understood the meaning of even these few passages,
ปะฏิปัชเชถะ เมธาวี อะโมฆัง ชีวิตัง ยะถาติ.
Paṭipajjetha medhāvī amoghaṃ jīvitaṃ yathāti.
let the wise one practise, so that life may not be in vain.