The offering to the Triple Gem for the evening service, in the translated printing.
- When chanted
- Chanted at the opening of the evening service; this is the printing that carries a Thai translation.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.
This is the fourth printing of this text in the book — morning and evening, each pass — which is what a service book does rather than cross-reference. The page has to work for somebody chanting from it.
Meaning and purpose
The first three clauses identify rather than address: the Buddha as worthy and perfectly enlightened by himself, the Dhamma as well proclaimed, the Sangha as having practised well. Only in the fourth are they gathered, and only in the fifth does anything happen.
The second movement turns and asks, and grants at once what might be passed over — that the Blessed One long ago attained final Nibbāna — and asks anyway, on the ground of his compassion for later generations. The gifts are described just as candidly: poor gifts though they are.
That candour is the point. It is not an attempt to reach someone, and it does not claim the offering is worth much. What is being arranged is the assembly, and the closing line names who benefits — not the one receiving, but us.
The chant
As the book prints it: page 224 and page 225 →
page 224โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,
Yo so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,
พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น พระองค์ใด, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลส เพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,
That Blessed One, whoever he is, is an arahant, who has quenched the fires of defilement and of suffering utterly, and who awakened rightly by himself,
ส๎วากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม,
Svākkhāto yena bhagavatā dhammo,
พระธรรมเป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ใด, ตรัสไว้ดีแล้ว,
The Dhamma is the teaching well proclaimed by that Blessed One,
สุปะฏิปันโน ยัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,
Supaṭipanno yassa bhagavato sāvakasaṅgho,
พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ใด, ปฏิบัติดีแล้ว,
The Sangha of that Blessed One's disciples has practised well,
ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง, อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยามะ,
Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ, imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayāma,
ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ขอบูชาอย่างยิ่ง, ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น, พร้อมทั้งพระธรรมและพระสงฆ์, ด้วยเครื่องสักการะทั้งหลายเหล่านี้, อันยกขึ้นตามสมควรแล้วอย่างไร,
We pay the highest homage to that Blessed One, together with the Dhamma and the Sangha, with these offerings raised up as is fitting,
สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,
Sādhu no bhante bhagavā suciraparinibbutopi,
ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ, พระผู้มีพระภาคเจ้าแม้ปรินิพพานนานแล้ว, ทรงสร้างคุณอันสำเร็จประโยชน์ไว้แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย,
Venerable sir, though the Blessed One long ago attained final Nibbāna, he brought into being what is of benefit to us,
ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปะมานะสา,
Pacchimājanatānukampamānasā,
ทรงมีพระหฤทัยอนุเคราะห์แก่พวกข้าพเจ้า, อันเป็นชนรุ่นหลัง,
whose heart is compassionate towards us, who are of a later generation,
อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,
Ime sakkāre duggatapaṇṇākārabhūte paṭiggaṇhātu,
ขอพระผู้มีพระภาคเจ้า จงรับเครื่องสักการะ, อันเป็นบรรณาการของคนยากทั้งหลายเหล่านี้,
may the Blessed One accept these offerings, which are the poor gifts of the needy,
อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.
Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.
เพื่อประโยชน์และความสุข แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ตลอดกาลนาน เทอญ.
for our welfare and happiness, for a long time to come.