A four-line discourse: abandon the unwholesome and develop the wholesome, because both can be done.
- When chanted
- Chanted after its introductory verse, among the short discourses.
Historical background
One of the shortest discourses in the book, and its whole argument turns on a conditional the Buddha puts twice.
The book gives it no English title of its own, so the name used in the app is supplied.
Meaning and purpose
The instruction itself is unremarkable: abandon the unwholesome; develop the wholesome. What follows each is the interesting part.
It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: abandon it. The teacher explicitly rules out asking for what is impossible, and does so before making the request.
That is a small piece of reasoning with a large consequence. A person who fails at this cannot conclude that the thing was never possible, because the discourse has closed that exit in advance — which is either encouraging or uncomfortable depending on the day.
The chant
As the book prints it: page 117 and page 118 →
page 117เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง, ภะคะวา เอตะทะโวจะ.
Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ, bhagavā etadavoca.
Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Savatthi, in Jeta's Grove, Anathapindika's park. There he addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' they replied, and the Blessed One said this.
อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถะ, สักกา ภิกขะเว อะกุสะลัง ปะชะหิตุง, โน เจตัง ภิกขะเว สักกา อะภะวิสสะ อะกุสะลัง ปะชะหิตุง. นาหัง เอวัง วะเทยยัง อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สักกา อะกุสะลัง ปะชะหิตุง, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. อะกุสะลัญจะ หิทัง ภิกขะเว ปะหีนัง อะหิตายะ ทุกขายะ สังวัตเตยยะ, นาหัง เอวัง วะเทยยัง อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว อะกุสะลัง ปะหีนัง, หิตายะ สุขายะ สังวัตตะติ, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ, อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ.
Akusalaṃ bhikkhave pajahatha, sakkā bhikkhave akusalaṃ pajahituṃ, no cetaṃ bhikkhave sakkā abhavissa akusalaṃ pajahituṃ. Nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Yasmā ca kho bhikkhave sakkā akusalaṃ pajahituṃ, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Akusalañca hidaṃ bhikkhave pahīnaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Yasmā ca kho bhikkhave akusalaṃ pahīnaṃ, hitāya sukhāya saṃvattati, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi, akusalaṃ bhikkhave pajahathāti.
Abandon the unwholesome, monks. It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: abandon the unwholesome. And if abandoning it led to harm and suffering I would not say so; but because abandoning it leads to welfare and happiness, I say: abandon the unwholesome.
กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถะ, สักกา ภิกขะเว กุสะลัง ภาเวตุง, โน เจตัง ภิกขะเว สักกา อะภะวิสสะ กุสะลัง ภาเวตุง. นาหัง เอวัง วะเทยยัง กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สักกา กุสะลัง ภาเวตุง. ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ. กุสะลัญจะ หิทัง ภิกขะเว ภาวิตัง อะหิตายะ ทุกขายะ สังวัตเตยยะ, นาหัง เอวัง วะเทยยัง กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ, ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว กุสะลัง ภาวิตัง หิตายะ สุขายะ สังวัตตะติ, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ.
Kusalaṃ bhikkhave bhāvetha, sakkā bhikkhave kusalaṃ bhāvetuṃ, no cetaṃ bhikkhave sakkā abhavissa kusalaṃ bhāvetuṃ. Nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti. Yasmā ca kho bhikkhave sakkā kusalaṃ bhāvetuṃ. Tasmāhaṃ evaṃ vadāmi kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti. Kusalañca hidaṃ bhikkhave bhāvitaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti, yasmā ca kho bhikkhave kusalaṃ bhāvitaṃ hitāya sukhāya saṃvattati, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti.
Develop the wholesome, monks. It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: develop the wholesome. And if developing it led to harm and suffering I would not say so; but because developing it leads to welfare and happiness, I say: develop the wholesome.
อิทะมะโวจะ ภะคะวา อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.
Idamavoca bhagavā attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.
Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words.