The Suttas in summary: the opening of a discourse, in which a wanderer abuses the Buddha and his own pupil praises him along the same road.
- When chanted
- Chanted at a funeral, the second part of the Suat Jaeng service, standing for the whole collection of discourses.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
The second extract of the set, standing for the Suttas as the one before it stood for the Vinaya. The book prints its own reference for it, and — alone among the chants around it — gives its title no number.
Four sentences is all it takes. Like the Vinaya extract it is chosen for being an opening rather than for its content, and it stops well before anything is settled.
Meaning and purpose
The scene is set economically: the Buddha travelling the high road between Rājagaha and Nāḷandā with some five hundred monks, and behind him the wanderer Suppiya with his pupil, the youth Brahmadatta, on the same road.
What follows is the detail the passage exists for. Suppiya speaks in many ways in dispraise of the Buddha, the Dhamma and the Sangha; his pupil, walking with him, speaks in praise of all three. Teacher and pupil, contradicting each other outright, follow close behind.
The extract ends there, with nothing resolved and no comment offered on either of them. It is the first paragraph of a discourse rather than a discourse, and standing at a funeral for the whole of the Suttas, what it puts in the room is the characteristic way they begin: a road, a company, and somebody saying something that will have to be answered.
The chant
As the book prints it: page 39 →
เอวัมเม สุตัง ฯ เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, อันตะรา จะ ราชะคะหัง อันตะรา จะ นาลันทัง อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน โหติ มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ.
evamme sutaṃ. ekaṃ samayaṃ bhagavā, antarā ca rājagahaṃ antarā ca nāḷandaṃ addhānamaggapaṭipanno hoti mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi.
Thus have I heard. At one time the Blessed One was travelling along the high road between Rājagaha and Nāḷandā, together with a great Sangha of some five hundred monks.
สุปปิโยปิ โข ปะริพพาชะโก อันตะรา จะ ราชะคะหัง อันตะรา จะ นาลันทัง อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน โหติ สัทธิง อันเตวาสินา พ๎รัห๎มะทัตเตนะ มาณะเวนะ.
suppiyopi kho paribbājako antarā ca rājagahaṃ antarā ca nāḷandaṃ addhānamaggapaṭipanno hoti saddhiṃ antevāsinā brahmadattena māṇavena.
The wanderer Suppiya too was travelling along the high road between Rājagaha and Nāḷandā, together with his pupil, the youth Brahmadatta.
ตัต๎ระ สุทัง, สุปปิโย ปะริพพาชะโก อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สุปปิยัสสะ ปะนะ ปะริพพาชะกัสสะ อันเตวาสี พ๎รัห๎มะทัตโต มาณะโว อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ วัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ วัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ วัณณัง ภาสะติ.
tatra sudaṃ, suppiyo paribbājako anekapariyāyena buddhassa avaṇṇaṃ bhāsati, dhammassa avaṇṇaṃ bhāsati, saṅghassa avaṇṇaṃ bhāsati, suppiyassa pana paribbājakassa antevāsī brahmadatto māṇavo anekapariyāyena buddhassa vaṇṇaṃ bhāsati, dhammassa vaṇṇaṃ bhāsati, saṅghassa vaṇṇaṃ bhāsati.
There the wanderer Suppiya spoke in many ways in dispraise of the Buddha, in dispraise of the Dhamma, in dispraise of the Sangha; while Suppiya's pupil, the youth Brahmadatta, spoke in many ways in praise of the Buddha, in praise of the Dhamma, in praise of the Sangha.
อิติหะ เต อุโภ อาจะริยันเตวาสี อัญญะมัญญัสสะ อุชุวิปัจจะนิกะวาทา ภะคะวันตัง ปิฏฐิโต ปิฏฐิโต อะนุพันธา โหนติ ภิกขุสังฆัญจะ.
itiha te ubho ācariyantevāsī aññamaññassa ujuvipaccanikavādā bhagavantaṃ piṭṭhito piṭṭhito anubandhā honti bhikkhusaṅghañca.
So these two, teacher and pupil, contradicting each other outright, followed close behind the Blessed One and the Sangha of monks.
จบพระสูตร
jòp prá-sùut
Here ends the Sutta.