The order of the funeral chanting, listing which passages are recited and what the monks do with their fans and the cloth.
- When chanted
- Followed by the Sangha at a funeral or memorial where the paṃsukūla is drawn.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
บังสุกุล is the rag-robe: cloth taken from a corpse or a charnel ground, and by extension the cloth laid on a coffin and taken up by the monks. This entry is the procedure for doing it.
It is a running order rather than a text, and it names the chants by their opening words — which is how a monk would find them in this book.
Meaning and purpose
The sequence is set out plainly: the homage three times, then the Dhammasaṅgaṇī mātikā beginning kusalā dhammā, then the Vipassanābhūmi beginning pañcakkhandhā. Each is given by its first words and its last, with an ellipsis between.
The physical actions are given the same weight as the texts. All the monks raise their fans together; the one presiding leads; when the chanting is finished the fans are set down as before; then all take up their fans in the left hand and take hold of the cloth with the right.
What the procedure produces is a room in which a number of people do the same thing at the same moment. That is most of what a funeral asks of those attending it, and the book supplies the choreography as carefully as it supplies the words.
The chant
As the book prints it: page 274 and page 275 →
page 274ธรรมเนียมบังสุกุลเพื่ออุทิศกุศลแด่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วนั้น ถ้าทำอย่างเต็มแบบ พระสงฆ์ต้องสวดเสียก่อน เรียกว่าสวด มาติกา มีระเบียบดังนี้
As for the custom of the paṃsukūla, done to dedicate merit to one who has died: if it is done in the full form, the monks must first chant what is called the mātikā. The procedure is as follows.
ถ้าเป็นงานบังสุกุลโดยเฉพาะ ให้เจ้าภาพรับศีลก่อน พระสงฆ์จึงสวดมาติกา ถ้าเป็นบังสุกุลต่อเนื่องจากงานพิธีอย่างอื่น เช่น งานทำบุญศพ ๗ วัน เป็นต้น เจ้าภาพไม่ต้องรับศีลอีก เพราะรับมาก่อนแต่สวดมนต์หรือฟังเทศน์แล้ว พระสงฆ์เริ่มสวดมาติกาเลยดังนี้
If it is a paṃsukūla occasion in its own right, the host first takes the precepts and then the monks chant the mātikā. If the paṃsukūla follows on from some other ceremony — a seven-day merit-making for the dead, for instance — the host need not take the precepts again, having already taken them before the chanting or the sermon, and the monks begin the mātikā straight away, thus:
พระสงฆ์ทั้งหมดตั้งพัดขึ้นพร้อมกัน ผู้เป็นประธานนำสวดตามลำดับ คือ
All the monks raise their fans together, and the one presiding leads the chanting in order, thus:
นะมะการะปาฐะ คือ นะโม 3 จบ
The homage passage, that is, the namo three times.
ธัมมะสังคะณีมาติกาปาฐะ ขึ้น กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯเปฯ อะนิทัสสะนาปะปะฏิฆา ธัมมา.
The Dhammasaṅgaṇī mātikā passage, beginning kusalā dhammā, akusalā dhammā, abyākatā dhammā … ending anidassanāppaṭighā dhammā.
วิปัสสะนาภูมิปาฐะ ขึ้น ปัญจักขันธา รูปักขันโธ ฯเปฯ ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.
The Vipassanābhūmi passage, beginning pañcakkhandhā rūpakkhandho … ending dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ.
ปัฏฐานะมาติกาปาฐะ ขึ้น เหตุปัจจะโย ฯเปฯ อะวิคะตะปัจจะโย.
The Paṭṭhāna mātikā passage, beginning hetupaccayo … ending avigatapaccayo.
เมื่อสวดจบแล้วให้วางพัดไว้ตามเดิม และเมื่อพระสวดปัฏฐานะมาติกาปาฐะจบแล้ว เจ้าภาพถวายไทยธรรมก่อนแล้ว เตรียมจัดลาดผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์ซึ่งใช้แทนไปวางไว้ด้านหน้าพระสงฆ์ตั้งแต่ต้นแถวถึงปลายแถว เจ้าภาพทอดผ้าบังสุกุลซึ่งเตรียมไว้ลงบนผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์นั้น ให้ตรงกับหน้าพระสงฆ์เป็นรายรูป
When the chanting is finished the fans are set down as before. When the monks have finished the Paṭṭhāna mātikā passage, the host first presents the offerings, then prepares and spreads the connecting cloth, or the sacred thread used in its place, laying it in front of the monks from the head of the row to the end. The host then lays the prepared paṃsukūla cloth on the connecting cloth or thread, in front of each monk in turn.
พระสงฆ์ทั้งหมดจับพัดด้วยมือซ้ายตั้งขึ้น แล้วใช้มือขวาจับที่ผ้าบังสุกุลที่เจ้าภาพทอดไว้นั้นพร้อมกัน แล้วประธานขึ้นต้นบทบังสุกุลว่า อะนิจจา วะตะ สังขารา ฯเปฯ เตสัง วูปะสะโม สุโข ธรรมเนียมเก่าว่า 3 หน ธรรมเนียมปัจจุบันว่าหนเดียว เมื่อว่าบทบังสุกุลจบแล้วพระสงฆ์สวดอนุโมทนากถา เจ้าภาพกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลคือ สวด ยะถา-สัพพี จบแล้ว สวด ติโรกุฑฑะกัณฑะคาถา ขึ้น อะทาสิ เม อะกาสิ เม หรือ อะยัญจะ โข ทักขิณา ทินนา ฯเปฯ ตุมเหหิ ปุญญัง ปะสุตัง อะนัปปะกันติ. ขึ้น ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ต่อจนจบเป็นอันเสร็จพิธีบังสุกุล
All the monks take up their fans in the left hand and raise them, then together take hold with the right hand of the paṃsukūla cloth the host has laid out. The one presiding begins the paṃsukūla verse, aniccā vata saṅkhārā … tesaṃ vūpasamo sukho — the old custom is three times, the present custom once. When the verse is finished the monks chant the blessing, and the host pours the water of dedication: they chant yathā and sabbī, and when that is done chant the Tirokuḍḍakaṇḍa verses beginning adāsi me akāsi me, or ayañca kho dakkhiṇā dinnā … tumhehi puññaṃ pasutaṃ anappakanti. Then bhavatu sabbamaṅgalaṃ is taken up and chanted to the end, and the paṃsukūla ceremony is complete.