ระเบียบสวดมนต์ในงานอวมงคลนั้น โดยมากมีดังนี้ คือ งานทำบุญศพ 7 วัน 50 วัน 100 วันและงานสัตตมวารที่ทำทุก 7 วันในระหว่าง 7 วันถึง 50 วัน และ 50 วันถึง 100 วัน นอกจากนี้ก็มีงานทำบุญปรารภวันตายของบรรพบุรุษบุรพาจารย์ ซึ่งมีนิยมทำกันอยู่โดยมาก ระเบียบการสวดมนต์ในงานพิธีเช่นนี้ มีต้นสวดมนต์และท้ายสวดมนต์เป็นระเบียบเดียวกันต่างแต่พระสูตรที่นำมาสวดให้เหมาะสมแก่งาน หรือให้ถูกกับความปรารถนาของเจ้าของงานเท่านั้น ดังจะแนะไว้ต่อไปนี้.-

The order of chanting at inauspicious occasions is mostly as follows: merit-making for the dead at seven days, fifty days and a hundred days, and the seven-day observances made every seven days between the seventh and the fiftieth day, and between the fiftieth and the hundredth. Besides these there is merit-making on the anniversary of the death of forebears and former teachers, which is very commonly done. The order of chanting at such occasions has the same opening and closing throughout; only the discourse brought in to suit the occasion differs, or is chosen to match the wish of the host. It will be set out as follows.-

งานทำบุญศพ 7 วัน หรือ ที่เรียกว่า สัตตมวาร ใช้สวด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง

For merit-making at seven days, called the sattamavāra, the Anattalakkhaṇa Sutta is chanted.

งานทำบุญศพ 50 วัน หรือ ที่เรียกว่า ปัญญาสมวาร ใช้สวด อาทิตตะปะริยายะสุตตัง.

For merit-making at fifty days, called the paññāsamavāra, the Ādittapariyāya Sutta is chanted.

งานทำบุญศพ 100 วัน หรือ ที่เรียกว่า สตมวาร ใช้สวดสะติปัฏฐานะปาโฐ.

For merit-making at a hundred days, called the satamavāra, the Satipaṭṭhāna passage is chanted.

งานทำบุญศพ สัตตมวาร ที่ 2-3 เป็นต้น นิยมใช้สวด ธัมมะนิยามะสุตตัง แต่จะสวดสูตรอื่นสูตรหนึ่งสูตรใดก็ได้ สุดแต่ผู้เป็นประธานจะพิจารณาเห็นสมควร หรือ

For the second and third seven-day observances and so on, the Dhammaniyāma Sutta is usually chanted, though any other discourse may be chanted instead, as the one presiding sees fit, or

เจ้าภาพงานนิมนต์เจาะจงไว้

as the host of the occasion has specifically requested.

จะทำระเบียบสวดมนต์ทำบุญศพ 7 วัน ไว้เป็นตัวอย่างดังต่อไปนี้

The order of chanting for the seven-day merit-making will be set out as an example, as follows:

การสวดมนต์งานอวมงคล ไม่ต้องขัดชุมนุมเทวดา เมื่อทายกอาราธนาพระปริตรจบแล้ว พระเถระผู้เป็นประธานนำสวดดังนี้

At an inauspicious occasion there is no introduction assembling the devas. When the layman has finished requesting the parittas, the presiding elder leads the chanting thus:

นะมะการะปาฐะ นะโม ฯเปฯ 3 จบ

The homage passage, namo … three times.

สะระณะคะมะนะปาฐะ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

ปัพพะโตปะมะคาถา และ อะริยะธะนะคาถา สวดต่อกัน ขึ้น ยะถาปิ เสลา วิปุลา นะภัง อาหัจจะ ปัพพะตา ฯเปฯ อะนุยุญเชถะ เมธาวี สะรัง พุทธานะ สาสะนันติ.

The Pabbatopama and Ariyadhana verses, chanted straight through, beginning yathāpi selā vipulā nabhaṃ āhacca pabbatā … ending anuyuñjetha medhāvī saraṃ buddhāna sāsananti.

พระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดขัด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง ขึ้น ยันตัง สัตเตหิ ทุกเขนะ เญยยัง อะนัตตะลักขะณัง ฯเปฯ สาธูนัง อัตถะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

One monk raises his fan and chants the introduction to the Anattalakkhaṇa Sutta, beginning yantaṃ sattehi dukkhena neyyaṃ anattalakkhaṇaṃ … ending sādhūnaṃ atthasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

สวด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง ประธานขึ้นต้นบท เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ. ลงตรงนี้แล้วประธานขึ้นต่อไป ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว ฯเปฯ เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง ลงตรงนี้อีกวาระหนึ่งแล้วประธานขึ้นต่อไป เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต์วา อะริยะสาวะโก ฯเปฯ ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

Chant the Anattalakkhaṇa Sutta. The one presiding begins evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … down to evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti, and stops there; then he continues taṃ kiṃ maññatha bhikkhave … down to evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ, and stops there once more; then he continues evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako … ending pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

สวด ปะฏิจจะสะมุปปาทะปาโฐ ขึ้น อะวิชชาปัจจะยา สังขารา ฯเปฯ เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ นิโรโธ โหติ.

Chant the Paṭiccasamuppāda passage, beginning avijjāpaccayā saṅkhārā … ending evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hoti.

สวด พุทธะอุทานะคาถา ขึ้น ยะทา หะเว ปาตุภะวันติ ธัมมา ฯเปฯ สูโรวะ โอภาสะยะมันตะลิกขันติ.

Chant the Buddha's Udāna verses, beginning yadā have pātubhavanti dhammā … ending sūrova obhāsayamantalikkhanti.

สวด ภัทเทกะรัตตะคาถา ขึ้น อะตีตัง นาน์วาคะเมยยะ นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง ฯเปฯ ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ สันโต อาจิกขะเต มุนีติ.

Chant the Bhaddekaratta verses, beginning atītaṃ nānvāgameyya nappaṭikaṅkhe anāgataṃ … ending taṃ ve bhaddekaratto ti santo ācikkhate munīti.

สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

ส่วนการสวดมนต์ 50 วัน 100 วัน หรือ สัตตมวาร ที่ 2-3 เป็นต้น มีระเบียบสวดต้นพระสูตรและท้ายพระสูตรเหมือนกันทุกประการ แปลกแต่เปลี่ยนสวดพระสูตรตามที่กำหนดไว้เท่านั้น

As for the chanting at fifty days, a hundred days, or the second and third seven-day observances and so on, the opening and closing of the discourse follow the same order in every respect; only the discourse chanted is changed, according to what has been laid down.

การสวด อาทิตตะปะริยายะสุตตะ มีนิยมขึ้นในระหว่างดังนี้ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ลง มะโน อาทิตโต ธัมมา อาทิตตา ฯเปฯ โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ. แล้วขึ้น เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต์วา อะริยะสาวะโก ฯเปฯ ตัสสะ ภิกขุสะหัสสัสสะ อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

For the Ādittapariyāya Sutta it is usual to break in the middle thus: when the introduction is finished, begin evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … down to mano āditto dhammā ādittā … sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi; then begin evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako … ending tassa bhikkhusahassassa anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

การสวด สะติปัฏฐานะปาฐะ ไม่มีนิยมหยุดในระหว่างสวดจบทอดเดียว คือเมื่อขัดจบแล้วก็ขึ้น อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ ฯเปฯ เอเตนะ มัคเคนะ ตะริงสุ ปุพเพ ตะริสสะเร เจวะ ตะรันติ โจฆันติ.

For the Satipaṭṭhāna passage it is not usual to break in the middle; it is chanted straight through. When the introduction is finished, begin atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena … ending etena maggena tariṃsu pubbe tarissare ceva taranti coghanti.

การสวด ธัมมะนิยามะสุตตะ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง ฯเปฯ ลง ภะคะวา เอตะทะโวจะ. แล้วขึ้นต่อ อุปปาทา วา ภิกขะเว ตะถาคะตานัง ฯเปฯ อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

For the Dhammaniyāma Sutta, when the introduction is finished begin evaṃ me sutaṃ … down to bhagavā etadavoca; then continue uppādā vā bhikkhave tathāgatānaṃ … ending attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.