The verses of homage to the Triple Gem in the translated printing, four stanzas each ending in an act of reverence.
- When chanted
- Chanted in the morning service after the three praises; this is the printing that carries a Thai translation.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.
These are the first verses in metre a reader of the translated half meets, and the Thai has a harder job here than with the prose praises — the imagery is ornamented and does not translate flatly.
Meaning and purpose
Each of the three salutations is built the same way: three lines of description, then the same closing line with one word changed — I revere that Buddha, that Dhamma, that Sangha, with devotion.
The images are chosen to say what each one does. The Buddha as a great ocean of compassion whose eye of knowledge is purified; the Dhamma as a lamp, which is not the destination but what makes the way visible; the Sangha as a field surpassing all fields.
The last stanza changes register and is the reason the chant sits where it does. Having made the salutations, it asks that the merit of having made them clear away obstacles — so the reverence just offered is turned into something with a use before the service goes on.
The chant
As the book prints it: page 198 and page 199 →
(หันทะ มะยัง ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถาโย เจวะ สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐัญจะ ภะณามะ เส.)
(Handa mayaṃ ratanattayappaṇāmagāthāyo ceva saṃvegaparikittanapāṭhañca bhaṇāma se.)
Now let us recite the verses of homage to the Triple Gem, and the passage on spiritual urgency.
พุทโธ สุสุทโธ กะรุณามะหัณณะโว,
Buddho susuddho karuṇāmahaṇṇavo,
พระพุทธเจ้าผู้บริสุทธิ์ มีพระกรุณาดุจห้วงมหรรณพ,
prá-pút-tá-jâo pûu bɔɔ-rí-sùt mii prá-gà-rú-naa dùt hûaŋ má-han-ná-póp,
The Buddha, wholly pure, whose compassion is like a great ocean,
โยจจันตะสุทธัพพะระญาณะโลจะโน,
Yoccantasuddhabbarañāṇalocano,
พระองค์ใด มีตาคือญาณ อันประเสริฐหมดจดถึงที่สุด,
prá-oŋ dai mii dtaa kʉʉ yaan an bprà-sə̀ət mòt-jòt tʉ̌ŋ tîi-sùt,
whose eye is knowledge, excellent and utterly pure,
โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะฆาตะโก,
Lokassa pāpūpakilesaghātako,
เป็นผู้ฆ่าเสียซึ่งบาป และอุปกิเลสของโลก,
bpen pûu kâa sǐa sʉ̂ŋ bàap lɛ́ ù-bpà-gì-lèet kɔ̌ɔŋ lôok,
the destroyer of the world's evil and its defilements —
วันทามิ พุทธัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,
Vandāmi buddhaṃ ahamādarena taṃ,
ข้าพเจ้าไหว้พระพุทธเจ้าพระองค์นั้น, โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,
kâa-pá-jâo wâai prá-pút-tá-jâo prá-oŋ nán, dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,
I revere that Buddha with a heart of respect and care,
ธัมโม ปะทีโป วิยะ ตัสสะ สัตถุโน,
Dhammo padīpo viya tassa satthuno,
พระธรรมของพระศาสดา สว่างรุ่งเรืองเปรียบดวงประทีป,
prá-tam kɔ̌ɔŋ prá-sàat-sà-daa sà-wàaŋ rûŋ-rʉaŋ bpriiap duaŋ bprà-tîip,
The Dhamma of that Teacher shines bright as a lamp,
โย มัคคะปากามะตะเภทะภินนะโก,
Yo maggapākāmatabhedabhinnako,
จำแนกประเภท คือ มรรค ผล นิพพาน, ส่วนใด,
jam-nɛ̂ɛk bprà-pêet kʉʉ mák pǒn níp-paan, sùan dai,
which is divided into path, fruit and the deathless —
โลกุตตะโร โย จะ ตะทัตถะทีปะโน,
Lokuttaro yo ca tadatthadīpano,
ซึ่งเป็นตัวโลกุตระ, และส่วนใดที่ชี้แนวแห่งโลกุตระนั้น,
sʉ̂ŋ bpen dtua lôok-gùt-dtrà, lɛ́ sùan dai tîi chíi nɛɛo hɛ̀ŋ lôok-gùt-dtrà nán,
which is itself supramundane, and whatever points the way to it —
วันทามิ ธัมมัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,
Vandāmi dhammaṃ ahamādarena taṃ,
ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมนั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,
kâa-pá-jâo wâai prá-tam nán dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,
I revere that Dhamma with a heart of respect and care,
สังโฆ สุเขตตาภ๎ยะติเขตตะสัญญิโต,
Saṅgho sukhettābhyatikhettasaññito,
พระสงฆ์เป็นนาบุญอันยิ่งใหญ่กว่านาบุญอันดีทั้งหลาย,
prá-sǒŋ bpen naa-bun an yîŋ-yài gwàa naa-bun an dii táŋ-lǎai,
The Sangha is a field of merit greater than all good fields,
โย ทิฏฐะสันโต สุคะตานุโพธะโก,
Yo diṭṭhasanto sugatānubodhako,
เป็นผู้เห็นพระนิพพาน, ตรัสรู้ตามพระสุคต, หมู่ใด,
bpen pûu hěn prá-níp-paan, dtràt-rúu dtaam prá-sù-kót, mùu dai,
which has seen the peace, awakening after the Fortunate One,
โลลัปปะหีโน อะริโย สุเมธะโส,
Lolappahīno ariyo sumedhaso,
เป็นผู้ละกิเลสเครื่องโลเล เป็นพระอริยเจ้า มีปัญญาดี,
bpen pûu lá gì-lèet krʉ̂aŋ loo-lee bpen prá-à-rí-yá-jâo mii bpan-yaa dii,
which has abandoned wavering, noble and of good wisdom —
วันทามิ สังฆัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,
Vandāmi saṅghaṃ ahamādarena taṃ,
ข้าพเจ้าไหว้พระสงฆ์หมู่นั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,
kâa-pá-jâo wâai prá-sǒŋ mùu nán dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,
I revere that Sangha with a heart of respect and care,
อิจเจวะเมกันตะภิปูชะเนยยะกัง, วัตถุตตะยัง วันทะยะตาภิสังขะตัง, ปุญญัง มะยา ยัง มะมะ สัพพุปัททะวา, มา โหนตุ เว ตัสสะ ปะภาวะสิทธิยา.
Iccevamekantabhipūjaneyyakaṃ, vatthuttayaṃ vandayatābhisaṅkhataṃ, puññaṃ mayā yaṃ mama sabbupaddavā, mā hontu ve tassa pabhāvasiddhiyā.
บุญใด ที่ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งวัตถุสาม, คือพระรัตนตรัย อันควรบูชายิ่งโดยส่วนเดียว, ได้กระทำแล้วเป็นอย่างยิ่ง เช่นนี้, ขออุปัทวะทั้งหลาย, จงอย่ามีแก่ข้าพเจ้าเลย, ด้วยอำนาจความสำเร็จ อันเกิดจากบุญนั้น.
bun dai tîi kâa-pá-jâo pûu wâai yùu sʉ̂ŋ wát-tù sǎam, kʉʉ prá-rát-dtà-ná-dtrai an kuan buu-chaa yîŋ dooy sùan diao, dâai grà-tam lɛ́ɛo bpen yàaŋ-yîŋ chên-níi, kɔ̌ɔ ù-bpàt-tà-wá táŋ-lǎai, joŋ yàa mii gɛ̀ɛ kâa-pá-jâo ləəi, dûay am-nâat kwaam-sǎm-rèt an gə̀ət jàak bun nán.
By whatever merit I, revering the Threefold Object worthy of the highest homage, have thus produced — may no misfortune whatever come to me, by the power of its accomplishment.