อิธะ ตะถาคะโต โลเก อุปปันโน,

Idha tathāgato loke uppanno,

พระตถาคตเจ้าเกิดขึ้นแล้ว ในโลกนี้,

prá-dtà-taa-kót-jâo gə̀ət kʉ̂n lɛ́ɛo nai lôok níi,

Here a Tathāgata has arisen in the world,

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

เป็นผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

bpen pûu glai jàak gì-lèet, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ,

far from defilement, awakened rightly by himself,

ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก,

Dhammo ca desito niyyāniko,

และพระธรรมที่ทรงแสดง เป็นธรรมเครื่องออกจากทุกข์,

lɛ́ prá-tam tîi soŋ sà-dɛɛŋ bpen tam krʉ̂aŋ ɔ̀ɔk jàak túk,

and the Dhamma he taught leads out of suffering,

อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก,

Upasamiko parinibbāniko,

เป็นเครื่องสงบกิเลส, เป็นไปเพื่อปรินิพพาน,

bpen krʉ̂aŋ sà-ŋòp gì-lèet, bpen bpai pʉ̂a bpà-rí-níp-paan,

it stills defilement and goes to final Nibbāna,

สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต,

Sambodhagāmī sugatappavedito,

เป็นไปเพื่อความรู้พร้อม, เป็นธรรมที่พระสุคตประกาศ,

bpen bpai pʉ̂a kwaam-rúu prɔ́ɔm, bpen tam tîi prá-sù-kót bprà-gàat,

it leads to full awakening, proclaimed by the Fortunate One,

มะยันตัง ธัมมัง สุต๎วา เอวัง ชานามะ :-

Mayantaṃ dhammaṃ sutvā evaṃ jānāma :-

พวกเราเมื่อได้ฟังธรรมนั้นแล้ว, จึงได้รู้อย่างนี้ว่า :-

pûak rao mʉ̂a dâai faŋ tam nán lɛ́ɛo, jʉŋ dâai rúu yàaŋ-níi wâa :-

Having heard that Dhamma, we know thus:—

ชาติปิ ทุกขา,

Jātipi dukkhā,

แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-gə̀ət gɔ̂ bpen túk,

birth is suffering,

ชะราปิ ทุกขา,

Jarāpi dukkhā,

แม้ความแก่ก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-gɛ̀ɛ gɔ̂ bpen túk,

ageing is suffering,

มะระณัมปิ ทุกขัง,

Maraṇampi dukkhaṃ,

แม้ความตายก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-dtaai gɔ̂ bpen túk,

death is suffering,

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา,

Sokaparidevadukkhadomanassupāyāsāpi dukkhā,

แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ ก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-sòok kwaam-râm-rai-ram-pan kwaam mâi sà-baai gaai kwaam mâi sà-baai jai kwaam káp-kɛ́ɛn jai gɔ̂ bpen túk,

sorrow, lamentation, bodily pain, mental pain and despair are suffering,

อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข,

Appiyehi sampayogo dukkho,

ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์,

kwaam bprà-sòp gàp sìŋ mâi bpen tîi rák tîi pɔɔ-jai gɔ̂ bpen túk,

meeting what is unloved and displeasing is suffering,

ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข,

Piyehi vippayogo dukkho,

ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์,

kwaam plát-prâak jàak sìŋ bpen tîi rák tîi pɔɔ-jai gɔ̂ bpen túk,

parting from what is loved and pleasing is suffering,

ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง,

Yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ,

มีความปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น นั่นก็เป็นทุกข์,

mii kwaam bpràat-tà-nǎa sìŋ dai mâi dâai sìŋ nán nân gɔ̂ bpen túk,

not getting what one wishes for is suffering,

สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา,

Saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā,

ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ เป็นตัวทุกข์,

wâa dooy yɔ̂ɔ ù-bpaa-taan-kǎn táŋ hâa bpen dtua túk,

in brief, the five aggregates of clinging are suffering,

เสยยะถีทัง,

Seyyathīdaṃ,

ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ :-

dâai-gɛ̀ɛ sìŋ lào níi kʉʉ :-

namely:—

รูปูปาทานักขันโธ,

Rūpūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ รูป,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ rûup,

the aggregate of clinging that is form,

เวทะนูปาทานักขันโธ,

Vedanūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ เวทนา,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ wêet-tà-naa,

the aggregate of clinging that is feeling,

สัญญูปาทานักขันโธ,

Saññūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ สัญญา,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ sǎn-yaa,

the aggregate of clinging that is perception,

สังขารูปาทานักขันโธ,

Saṅkhārūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ สังขาร,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ sǎŋ-kǎan,

the aggregate of clinging that is formations,

วิญญาณูปาทานักขันโธ,

Viññāṇūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ วิญญาณ,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ win-yaan,

the aggregate of clinging that is consciousness,

เยสัง ปะริญญายะ,

Yesaṃ pariññāya,

เพื่อให้สาวกกำหนดรอบรู้อุปาทานขันธ์ เหล่านี้เอง,

pʉ̂a hâi sǎa-wók gam-nòt rɔ̂ɔp-rúu ù-bpaa-taan-kǎn lào níi eeŋ,

for the full understanding of which,

ธะระมาโน โส ภะคะวา,

Dharamāno so bhagavā,

จึงพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น เมื่อยังทรงพระชนม์อยู่,

jʉŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán mʉ̂a yaŋ soŋ prá-chon yùu,

So that Blessed One, while he still lived,

เอวัง พะหุลัง สาวะเก วิเนติ,

Evaṃ bahulaṃ sāvake vineti,

ย่อมทรงแนะนำสาวกทั้งหลาย เช่นนี้เป็นส่วนมาก,

yɔ̂m soŋ nɛ́-nam sǎa-wók táŋ-lǎai chên-níi bpen sùan mâak,

instructed his disciples largely in this way,

เอวัง ภาคา จะ ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะเกสุ อะนุสาสะนี พะหุลา ปะวัตตะติ,

Evaṃ bhāgā ca panassa bhagavato sāvakesu anusāsanī bahulā pavattati,

อนึ่ง คำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น, ย่อมเป็นไปในสาวกทั้งหลาย, ส่วนมาก, มีส่วนคือการจำแนกอย่างนี้ว่า :-

à-nʉ̀ŋ kam-sàŋ-sɔ̌ɔn kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán, yɔ̂m bpen bpai nai sǎa-wók táŋ-lǎai, sùan mâak, mii sùan kʉʉ gaan jam-nɛ̂ɛk yàaŋ-níi wâa :-

and moreover that Blessed One's instruction to his disciples largely proceeded with this division:—

รูปัง อะนิจจัง,

Rūpaṃ aniccaṃ,

รูปไม่เที่ยง,

rûup mâi tîaŋ,

form is impermanent,

เวทะนา อะนิจจา,

Vedanā aniccā,

เวทนาไม่เที่ยง,

wêet-tà-naa mâi tîaŋ,

feeling is impermanent,

สัญญา อะนิจจา,

Saññā aniccā,

สัญญาไม่เที่ยง,

sǎn-yaa mâi tîaŋ,

perception is impermanent,

สังขารา อะนิจจา,

Saṅkhārā aniccā,

สังขารไม่เที่ยง,

sǎŋ-kǎan mâi tîaŋ,

formations are impermanent,

วิญญาณัง อะนิจจัง,

Viññāṇaṃ aniccaṃ,

วิญญาณไม่เที่ยง,

win-yaan mâi tîaŋ,

consciousness is impermanent,

รูปัง อะนัตตา,

Rūpaṃ anattā,

รูปไม่ใช่ตัวตน,

rûup mâi châi dtua-dton,

form is not-self,

เวทะนา อะนัตตา,

Vedanā anattā,

เวทนาไม่ใช่ตัวตน,

wêet-tà-naa mâi châi dtua-dton,

feeling is not-self,

สัญญา อะนัตตา,

Saññā anattā,

สัญญาไม่ใช่ตัวตน,

sǎn-yaa mâi châi dtua-dton,

perception is not-self,

สังขารา อะนัตตา,

Saṅkhārā anattā,

สังขารไม่ใช่ตัวตน,

sǎŋ-kǎan mâi châi dtua-dton,

formations are not-self,

วิญญาณัง อะนัตตา,

Viññāṇaṃ anattā,

วิญญาณไม่ใช่ตัวตน,

win-yaan mâi châi dtua-dton,

consciousness is not-self,

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

Sabbe saṅkhārā aniccā,

สังขารทั้งหลายทั้งปวง ไม่เที่ยง,

sǎŋ-kǎan táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ mâi tîaŋ,

all formations are impermanent,

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ,

Sabbe dhammā anattāti,

ธรรมทั้งหลายทั้งปวง ไม่ใช่ตัวตน ดังนี้,

tam táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ mâi châi dtua-dton daŋ-níi,

all things are not-self — thus,

เต (ตา) มะยัง โอติณณาม๎หะ,

Te (tā) mayaṃ otiṇṇāmha,

พวกเราทั้งหลาย เป็นผู้ถูกครอบงำแล้ว,

pûak rao táŋ-lǎai bpen pûu tùuk krɔ̂ɔp-ŋam lɛ́ɛo,

We are overwhelmed,

ชาติยา,

Jātiyā,

โดยความเกิด,

dooy kwaam-gə̀ət,

by birth,

ชะรามะระเณนะ,

Jarāmaraṇena,

โดยความแก่ และความตาย,

dooy kwaam-gɛ̀ɛ lɛ́ kwaam-dtaai,

by ageing and death,

โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ,

Sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi,

โดยความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ ทั้งหลาย,

dooy kwaam-sòok kwaam-râm-rai-ram-pan kwaam mâi sà-baai gaai kwaam mâi sà-baai jai kwaam káp-kɛ́ɛn jai táŋ-lǎai,

by sorrow, lamentation, bodily pain, mental pain and despair,

ทุกโขติณณา,

Dukkhotiṇṇā,

เป็นผู้ถูกความทุกข์ หยั่งเอาแล้ว,

bpen pûu tùuk kwaam-túk yàŋ ao lɛ́ɛo,

overwhelmed by suffering,

ทุกขะปะเรตา,

Dukkhaparetā,

เป็นผู้มีความทุกข์ เป็นเบื้องหน้าแล้ว,

bpen pûu mii kwaam-túk bpen bʉ̂aŋ-nâa lɛ́ɛo,

with suffering before us,

อัปเปวะนามิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยา ปัญญาเยถาติ,

Appevanāmimassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethāti,

ทำไฉน การทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้, จะพึงปรากฏชัดแก่เราได้,

tam-chà-nǎi gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi, jà pʉŋ bpràa-gòt chát gɛ̀ɛ rao dâai,

how might the making an end of this whole mass of suffering be made plain to us,

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ อะระหันตัง สัมมาสัมพุทธัง,

Ciraparinibbutampi taṃ bhagavantaṃ uddissa arahantaṃ sammāsambuddhaṃ,

เราทั้งหลาย อุทิศเฉพาะพระผู้มีพระภาคเจ้า, ผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง, แม้ปรินิพพานนานแล้ว พระองค์นั้น,

rao táŋ-lǎai ù-tít chà-pɔ́ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, pûu glai jàak gì-lèet, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ eeŋ, mɛ́ɛ bpà-rí-níp-paan naan lɛ́ɛo prá-oŋ nán,

Dedicating ourselves to that Blessed One, the Arahant, perfectly awakened by himself, long since fully unbound,

สัทธา อะคารัส๎มา อะนะคาริยัง ปัพพะชิตา,

Saddhā agārasmā anagāriyaṃ pabbajitā,

เป็นผู้มีศรัทธา ออกบวชจากเรือน ไม่เกี่ยวข้องด้วยเรือนแล้ว,

bpen pûu mii sàt-taa ɔ̀ɔk-bùat jàak rʉan mâi gìao-kɔ̂ɔŋ dûay rʉan lɛ́ɛo,

we, out of faith, have gone forth from home into homelessness,

ตัส๎มิง ภะคะวะติ พ๎รัห๎มะจะริยัง จะรามะ,

Tasmiṃ bhagavati brahmacariyaṃ carāma,

ประพฤติอยู่ซึ่งพรหมจรรย์ ในพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น,

bprà-prʉ́t yùu sʉ̂ŋ prom-má-jan nai prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán,

and live the holy life in that Blessed One,

ภิกขูนัง สิกขาสาชีวะสะมาปันนา,

Bhikkhūnaṃ sikkhāsājīvasamāpannā,

ถึงพร้อมด้วยสิกขาและธรรมเป็นเครื่องเลี้ยงชีวิต ของภิกษุทั้งหลาย

tʉ̌ŋ prɔ́ɔm dûay sìk-kǎa lɛ́ tam bpen krʉ̂aŋ líaŋ chii-wít kɔ̌ɔŋ pík-sù táŋ-lǎai

endowed with the training and the livelihood of the bhikkhus,

ตัง โน พ๎รัห๎มะจะริยัง อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตุ.

Taṃ no brahmacariyaṃ imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatu.

ขอให้พรหมจรรย์ของเราทั้งหลายนั้น, จงเป็นไปเพื่อการทำที่สุด แห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ เทอญ.

kɔ̌ɔ hâi prom-má-jan kɔ̌ɔŋ rao táŋ-lǎai nán, joŋ bpen bpai pʉ̂a gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi təən.

May this holy life of ours lead to the making an end of this whole mass of suffering.

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Ciraparinibbutampi taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

เราทั้งหลายผู้ถึงแล้วซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า แม้ปรินิพพานนานแล้ว พระองค์นั้น เป็นสรณะ,

rao táŋ-lǎai pûu tʉ̌ŋ lɛ́ɛo sʉ̂ŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mɛ́ɛ bpà-rí-níp-paan naan lɛ́ɛo prá-oŋ nán bpen sà-rá-ná,

We, having gone to that Blessed One as refuge, long since fully unbound,

ธัมมัญจะ สังฆัญจะ,

Dhammañca saṅghañca,

ถึงพระธรรมด้วย, ถึงพระสงฆ์ด้วย,

tʉ̌ŋ prá-tam dûay, tʉ̌ŋ prá-sǒŋ dûay,

and to the Dhamma and to the Saṅgha,

ตัสสะ ภะคะวะโต สาสะนัง ยะถาสะติ ยะถาพะลัง มะนะสิกะโรมะ อะนุปะฏิปัชชามะ,

Tassa bhagavato sāsanaṃ yathāsati yathābalaṃ manasikaroma anupaṭipajjāma,

จักทำในใจอยู่ปฏิบัติตามอยู่ซึ่งคำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นตามสติกำลัง,

jàk tam nai jai yùu bpà-dtì-bàt dtaam yùu sʉ̂ŋ kam-sàŋ-sɔ̌ɔn kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán dtaam sà-dtì gam-laŋ,

we will bear in mind and practise the teaching of that Blessed One as far as our mindfulness and strength allow,

สา สา โน ปะฏิปัตติ,

Sā sā no paṭipatti,

ขอให้ความปฏิบัตินั้น ๆ ของเราทั้งหลาย;

kɔ̌ɔ hâi kwaam bpà-dtì-bàt nán nán kɔ̌ɔŋ rao táŋ-lǎai;

may that practice of ours;

อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตุ.

Imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatu.

จงเป็นไปเพื่อการทำที่สุดแห่งกองทุกข์ ทั้งสิ้นนี้ เทอญ.

joŋ bpen bpai pʉ̂a gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi təən.

lead to the making an end of this whole mass of suffering.