Reflections on impermanence, unsatisfactoriness and not-self, ending with the body laid on the ground like a discarded log.
- Pali source
- Dhammapada 277–279, 41
- When chanted
- At every morning chanting service and before sleeping.
Historical background
These verses gather three teachings the Buddha returned to throughout his life. The first lines are the summary of the three characteristics — that all conditioned things are impermanent, unsatisfactory, and that all things without exception are not-self.
The closing verse comes from a different occasion, when the Buddha spoke of the body's fate once consciousness has departed: it lies on the ground as useless as a discarded piece of firewood. Thai temples place these together so that the reflection moves from a general truth to the practitioner's own body.
Meaning and purpose
The chant walks deliberately from the abstract to the personal. It begins with all conditioned things, narrows to the certainty of death, and ends with this body, on this ground.
The middle verses are recited in the first person on purpose — my life is uncertain, my death is certain — because the teaching is not that people die but that I will.
It is chanted morning and night rather than at funerals, so that the reflection becomes ordinary rather than reserved for grief. The intention is not gloom but urgency: a life seen as short is a life less easily wasted.
The chant
As the book prints it: page 222 →
Reflection on impermanence
สัพเพ สังขารา อะนิจจา,
Sabbe saṅkhārā aniccā
สังขารคือร่างกายจิตใจ, และรูปธรรมนามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันไม่เที่ยง, เกิดขึ้นแล้วดับไป มีแล้ว หายไป
sǎŋ-kǎan kʉʉ râaŋ-gaai jìt-jai, lɛ́ rûup-bpà-tam naam-má-tam táŋ-mòt táŋ-sîn, man mâi tîaŋ, gə̀ət-kʉ̂n lɛ́ɛo dàp bpai mii lɛ́ɛo hǎai bpai
All conditioned things — body and mind, and all material and mental phenomena without exception — are impermanent. Having arisen they cease; having been, they vanish.
สัพเพ สังขารา ทุกขา,
Sabbe saṅkhārā dukkhā
สังขารคือร่างกายจิตใจ, และรูปธรรมนามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันเป็นทุกข์ทนได้ยากเพราะเกิดขึ้นแล้ว, แก่ เจ็บ ตายไป
sǎŋ-kǎan kʉʉ râaŋ-gaai jìt-jai, lɛ́ rûup-bpà-tam naam-má-tam táŋ-mòt táŋ-sîn, man bpen túk ton dâai yâak prɔ́ gə̀ət-kʉ̂n lɛ́ɛo, gɛ̀ɛ jèp dtaai bpai
All conditioned things — body and mind, and all material and mental phenomena without exception — are suffering, hard to bear, because having arisen they age, sicken and die.
สัพเพ ธัมมา อะนัตตา,
Sabbe dhammā anattā
สิ่งทั้งหลายทั้งปวง, ทั้งที่เป็นสังขารและมิใช่สังขาร ทั้งหมดทั้งสิ้น, ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน, ไม่ควรถือว่าเรา ว่า ของเรา ว่าตัวว่าตนของเรา
sìŋ táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ, táŋ tîi bpen sǎŋ-kǎan lɛ́ mí-châi sǎŋ-kǎan táŋ-mòt táŋ-sîn, mâi-châi dtua mâi-châi dton, mâi kuan tʉ̌ʉ wâa rao wâa kɔ̌ɔŋ rao wâa dtua wâa dton kɔ̌ɔŋ rao
All things whatsoever, conditioned and unconditioned alike, are not self. They should not be held to as "I", as "mine", or as "my self".
Reflection on life and death
อะธุวัง ชีวิตัง,
Adhuvaṃ jīvitaṃ
ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน
chii-wít bpen kɔ̌ɔŋ mâi yâŋ-yʉʉn
Life is not enduring.
ธุวัง มะระณัง,
Dhuvaṃ maraṇaṃ
ความตายเป็นของยั่งยืน
kwaam-dtaai bpen kɔ̌ɔŋ yâŋ-yʉʉn
Death is enduring.
อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง,
Avassaṃ mayā maritabbaṃ
อันเราจะพึงตายเป็นแน่
an rao jà pʉŋ dtaai bpen nɛ̂ɛ
It is certain that I must die.
มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง,
Maraṇapariyosānaṃ me jīvitaṃ
ชีวิตของเรา มีความตายเป็นที่สุดรอบ
chii-wít kɔ̌ɔŋ rao mii kwaam-dtaai bpen tîi-sùt rɔ̂ɔp
My life has death as its end.
ชีวิตัง เม อะนิยะตัง,
Jīvitaṃ me aniyataṃ
ชีวิตของเรา เป็นของไม่เที่ยง
chii-wít kɔ̌ɔŋ rao bpen kɔ̌ɔŋ mâi tîaŋ
My life is uncertain.
มะระณัง เม นิยะตัง,
Maraṇaṃ me niyataṃ
ความตายของเรา เป็นของเที่ยง
kwaam-dtaai kɔ̌ɔŋ rao bpen kɔ̌ɔŋ tîaŋ
My death is certain.
Reflection on the body
อะจิรัง วะตะ อะยัง กาโย,
Aciraṃ vata ayaṃ kāyo
ร่างกายนี้หนอ, เป็นภาวะที่ตั้งอยู่ไม่นานเลย
râaŋ-gaai níi nɔ̌ɔ, bpen paa-wá tîi dtâŋ yùu mâi naan ləəi
This body, alas, is a thing that does not remain long.
ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ,
Paṭhaviṃ adhisessati
จักนอนทับบนแผ่นดิน
jàk nɔɔn táp bon pɛ̀n-din
It will lie upon the earth.
ฉุฑโท อะเปตะวิญญาโณ,
Chuḍdo apetaviññāṇo
ครั้นปราศจากวิญญาณ, อันเขาทิ้งเสียแล้ว
krán bpràat-sà-jàak win-yaan, an kǎo tíŋ sǐa lɛ́ɛo
Once bereft of consciousness, cast aside.
นิรัตถัง วะ กะลิงคะรัง
Niratthaṃ va kaliṅgaraṃ
ประดุจดังว่าท่อนไม้และท่อนฟืน ซึ่งไร้ประโยชน์ แล้วนั้นแล
bprà-dùt daŋ wâa tɔ̂n-máai lɛ́ tɔ̂n-fʉʉn sʉ̂ŋ rái bprà-yòot lɛ́ɛo nán-lɛɛ
Just like a log of wood or firewood, which is without use.