A dedication of all merit done by body, speech and mind to every being, percipient or not, with the wish that all obtain excellent food.
- When chanted
- Recited as a dedication of merit, sharing the fruit of one's good actions with all beings whether they know of it or not.
Historical background
Pattidāna verses give away what has just been gained. Where an anumodanā rejoices in another's gift, this chant assigns the reciter's own accumulated merit outward, and does so without reserving any portion. The title attributes the verses to a king victorious in the three worlds, though no canonical source is printed alongside them here.
The Thai translation here is expansive rather than literal, a common feature of older Thai chanting books. A three-word Pali line such as ติทะเส สุคะตัง กะตัง receives a full sentence naming the Tāvatiṃsa heaven and the potency of its rewards. The page sets two pādas to a printed line and prints the Thai as a block beneath, so the two layers run in step stanza by stanza rather than pāda by pāda.
Meaning and purpose
The opening movement gathers everything eligible for dedication: whatever wholesome action is to be done, done by body, speech and mind, and done such that it leads to the realm of the thirty. Nothing is set aside as too small or too private. The Thai adds that the reciter has already accumulated and fulfilled these, so what follows is the disposal of something actually possessed.
The recipients are then defined as widely as the cosmology permits. Beings without perception and beings with perception — the Thai glosses the first as those existing as mere form alone — together exhaust the categories. May they all be sharers in the fruit of the merit I have made. The formula deliberately leaves no class of being outside the gift.
A practical difficulty follows, and the verses meet it directly. Merit dedicated to those who do not know of it might seem to fall idle, so the chant asks the devas to announce it to them. This is why pattidāna verses are so often chanted aloud: the giving is completed by its being made known, and where human speech cannot reach, the devas are asked to carry it.
The closing movement narrows to a single, concrete wish. All beings in the world subsist by nutriment; may they all obtain food that is agreeable. Having dedicated merit in the largest possible terms, the chant ends by asking for the plainest possible good, and the Thai adds that this is done according to the reciter's own intention, in support of their welfare and happiness.
The chant
As the book prints it: page 220 and page 221 →
หันทะ มะยัง ติโลกะวิชะยะราชะปัตติทานะคาถาโย ภะณามะ เส.
handa mayaṃ tilokavijayarājapattidānagāthāyo bhaṇāma se.
Now let us recite the verses on dedicating merit, of the king victorious in the three worlds.
ยังกิญจิ กุสะลัง กัมมัง, กัตตัพพัง กิริยัง มะมะ,
yaṅkiñci kusalaṃ kammaṃ, kattabbaṃ kiriyaṃ mama,
กิจที่ควรจะกระทำ, คือกุศลกรรมสิ่งใดสิ่งหนึ่ง,
gìt tîi kuan jà grà-tam, kʉʉ gù-sǒn-lá-gam sìŋ dai sìŋ nʉ̀ŋ,
Whatever wholesome action there may be, the deed that is to be done by me,
กาเยนะ วาจา มะนะสา, ติทะเส สุคะตัง กะตัง,
kāyena vācā manasā, tidase sugataṃ kataṃ,
อันสัตว์พึงกระทำด้วยกาย วาจา ใจ เป็นของของตนนั้น, ข้าพเจ้าก็ได้สะสมบำเพ็ญแล้ว มีอยู่, กุศลกรรม ทั้งปวงเหล่านั้น ข้าพเจ้าก็ได้กระทำแล้ว, ให้เป็นไป ในเหล่าไตรทศเทพยดาทั้งหลาย, คือมีอานุภาพ วิบาก สมบัติกล้า, ควรจะนำให้อุบัติบังเกิดในดาวดึงสาลัยทิพยสถาน,
an sàt pʉŋ grà-tam dûay gaai waa-jaa jai bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton nán, kâa-pá-jâao gɔ̂ dâai sà-sǒm bam-pen lɛ́ɛo mii yùu, gù-sǒn-lá-gam táŋ-bpuaŋ lào nán kâa-pá-jâao gɔ̂ dâai grà-tam lɛ́ɛo, hâi bpen bpai nai lào dtrai-tót têep-pá-yá-daa táŋ-lǎai, kʉʉ mii aa-nú-pâap wí-bàak sǒm-bàt glâa, kuan jà nam hâi ù-bàt baŋ-gə̀ət nai daao-dʉŋ-sǎa-lai típ-pá-yá-sà-tǎan,
by body, by speech and by mind — such as a being should do and hold as their own: these I have gathered and fulfilled, and all those wholesome actions I have indeed performed, done such that it leads well among the thirty devas, that is, having such power and strength of resultant fortune as should bring about rebirth in the heavenly abode of Tāvatiṃsa,
เย สัตตา สัญญิโน อัตถิ, เย จะ สัตตา อะสัญญิโน,
ye sattā saññino atthi, ye ca sattā asaññino,
สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่มีสัญญาก็ดี, สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่มิใช่สัตว์มีสัญญา ดำรงอยู่สักว่ารูปอย่างเดียวก็ดี,
sàt táŋ-lǎai lào dai tîi mii sǎn-yaa gɔ̂ dii, sàt táŋ-lǎai lào dai tîi mí-châi sàt mii sǎn-yaa dam-roŋ yùu sàk wâa rûup yàaŋ diao gɔ̂ dii,
and whatever beings there are that possess perception, and whatever beings are without perception, subsisting as mere form alone,
กะตัง ปุญญะผะลัง มัยหัง, สัพเพ ภาคี ภะวันตุ เต.
kataṃ puññaphalaṃ mayhaṃ, sabbe bhāgī bhavantu te.
ผลแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ก่อสร้างแล้วทั้งปวงเหล่านี้, ขอสัตว์ทั้งหลายทั้งหมดครบถ้วนทุกหมู่เหล่า, จงเป็นผู้มีส่วนได้เสวยซึ่งผลแห่งบุญนั้น ๆ,
pǒn hɛ̀ŋ bun tîi kâa-pá-jâao dâai gɔ̀ɔ-sâaŋ lɛ́ɛo táŋ-bpuaŋ lào níi, kɔ̌ɔ sàt táŋ-lǎai táŋ-mòt króp-tûan túk mùu lào, joŋ bpen pûu mii sùan dâai sà-wə̌əy sʉ̂ŋ pǒn hɛ̀ŋ bun nán nán,
all this fruit of merit that I have built up — may all beings, every group of them complete, be sharers in that fruit of merit.
เย ตัง กะตัง สุวิทิตัง, ทินนัง ปุญญะผะลัง มะยา,
ye taṃ kataṃ suviditaṃ, dinnaṃ puññaphalaṃ mayā,
บุญที่ข้าพเจ้าได้กระทำแล้วนั้น, สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดได้รู้แจ้งแล้ว, ผลแห่งบุญอันข้าพเจ้าได้ให้แล้วแก่สัตว์ทั้งหลายเหล่านั้น,
bun tîi kâa-pá-jâao dâai grà-tam lɛ́ɛo nán, sàt táŋ-lǎai lào dai dâai rúu jɛ̂ɛŋ lɛ́ɛo, pǒn hɛ̀ŋ bun an kâa-pá-jâao dâai hâi lɛ́ɛo gɛ̀ɛ sàt táŋ-lǎai lào nán,
Those who have come to know well what has been done — to them the fruit of merit has been given by me.
เย จะ ตัตถะ นะ ชานันติ, เทวา เตสัง นิเวทะยุง.
ye ca tattha na jānanti, devā tesaṃ nivedayuṃ.
สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่ยังไม่รู้ซึ่งผลแห่งบุญนั้น มีอยู่แล้วไซร้, ขอเทพเจ้าผู้ทรงเทวฤทธานุภาพทั้งหลาย, พึงบอกแก่สัตว์เหล่านั้น ให้รู้แล้วและอนุโมทนาเถิด,
sàt táŋ-lǎai lào dai tîi yaŋ mâi rúu sʉ̂ŋ pǒn hɛ̀ŋ bun nán mii yùu lɛ́ɛo sái, kɔ̌ɔ têep-pá-jâao pûu soŋ tee-wá-rít-taa-nú-pâap táŋ-lǎai, pʉŋ bɔ̀ɔk gɛ̀ɛ sàt lào nán hâi rúu lɛ́ɛo lɛ́ à-nú-moo-tá-naa tə̀ət,
And if there be those who do not know of it, may the devas, bearing their divine might, announce it to those beings, that they may know and rejoice.
สัพเพ โลกัมหิ เย สัตตา, ชีวันตาหาระเหตุกา,
sabbe lokamhi ye sattā, jīvantāhārahetukā,
สัตว์ทั้งหลายในโลกสันนิวาส บรรดาที่มีอาหารเป็นเหตุ, ย่อมเป็นอยู่และดำรงอยู่ด้วยอาหาร เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงรูปกายนี้แล้ว,
sàt táŋ-lǎai nai lôok sǎn-ní-wâat ban-daa tîi mii aa-hǎan bpen hèet, yɔ̂m bpen yùu lɛ́ dam-roŋ yùu dûay aa-hǎan bpen krʉ̂aŋ lɔ̀ɔ líaŋ rûup-bpà-gaai níi lɛ́ɛo,
All beings in this world of dwelling together, all who have nutriment as their cause, who live and are sustained by food as that which nourishes this bodily form,
มะนุญญัง โภชะนัง สัพเพ, ละภันตุ มะมะ เจตะสาติ.
manuññaṃ bhojanaṃ sabbe, labhantu mama cetasāti.
สัตว์ทั้งหลายทั้งหมดเหล่านั้น, จงเป็นผู้ได้ซึ่งโภชนะอันอุดมประณีต, เป็นที่เจริญแห่งจิต สำเร็จด้วยบุญฤทธิ์ ตามจิตของข้าพเจ้าจำนงเกื้อหนุนซึ่งความสุขประโยชน์ ด้วยประการฉะนี้แล.
sàt táŋ-lǎai táŋ-mòt lào nán, joŋ bpen pûu dâai sʉ̂ŋ poo-chá-ná an ù-dom bprà-nîit, bpen tîi jà-rəən hɛ̀ŋ jìt sǎm-rèt dûay bun-yá-rít dtaam jìt kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâao jam-noŋ gʉ̂a-nǔn sʉ̂ŋ kwaam sùk bprà-yòot dûay bprà-gaan chà-níi lɛɛ.
may all those beings obtain food that is excellent and refined, food that gladdens the mind, accomplished by the power of merit, according to my own intention in support of their welfare and happiness. So it is.