Verses dedicating merit to a very long list of beings, then resolving on the cutting off of craving and asking that Māra find no opening.
- When chanted
- Chanted at the close of a period of practice or a ceremony, where merit is dedicated and a resolve made.
A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.
Historical background
The title names two acts rather than one. อุททิสสะนะ is dedication, the giving away of merit; อธิฏฐานะ is resolve, a determination made for oneself. The verses do the first and then the second, and the join between them is easy to hear.
The book sets the chant in two stanza groups separated by a blank line, seven lines then nine, which corresponds to that division of subject.
Meaning and purpose
The dedication list is remarkable for how wide it casts, and for the order it casts in. Preceptors, teachers who have helped, mother and father and kinsfolk. Then the sun, the moon, the king, and people of virtue. Then brahmās, māras and indras, the guardians of the world and the devas. Then Yama, friends, human beings, the indifferent — and the hostile.
Māra and the hostile are included by name, with nothing said to justify it and no exception carved out, and then the line that gathers them: may all beings be happy. A list that has just named one's enemies and the personification of temptation arrives at that sentence without flinching.
The resolve then turns inward and the scale changes. May I swiftly come to the cutting off of craving and clinging; may whatever base states are in my mind-stream perish always, wherever I am born, in birth after birth. And the last request is the practical one, made twice: that the māras find no opening to act against these efforts. Not that they be beaten — only that they find no way in. Ending on room to keep working, rather than on a victory, is characteristic of this whole book.
The chant
As the book prints it: page 62 →
อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อุปัชฌายา คุณุตตะรา
Iminā puññakammena upajjhāyā guṇuttarā
By this meritorious deed — may my preceptors, of the highest virtue,
อาจะริยูปะการา จะ มาตาปิตา จะ ญาตะกา.
Ācariyūpakārā ca mātāpitā ca ñātakā.
the teachers who have helped me, my mother and father and kinsfolk,
สุริโย จันทิมา ราชา คุณะวันตา นะราปิ จะ
Suriyo candimā rājā guṇavantā narāpi ca
the sun, the moon, the king, and people of virtue too,
พ๎รัห๎มะมารา จะ อินทา จะ โลกะปาลา จะ เทวะตา.
Brahmamārā ca indā ca lokapālā ca devatā.
brahmās and māras and indras, the guardians of the world and the devas,
ยะโม มิตตา มะนุสสา จะ มัชฌัตตา เวริกาปิ จะ
Yamo mittā manussā ca majjhattā verikāpi ca
Yama, friends and human beings, the indifferent and the hostile alike —
สัพเพ สัตตา สุขี โหนตุ ปุญญานิ ปะกะตานิ เม.
Sabbe sattā sukhī hontu puññāni pakatāni me.
may all beings be happy. May the merits I have made
สุขัง จะ ติวิธัง เทนตุ ขิปปัง ปาเปถะ โว มะตัง.
Sukhaṃ ca tividhaṃ dentu khippaṃ pāpetha vo mataṃ.
give happiness of the three kinds, and swiftly bring you to what you intend.
อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อิมินา อุททิเสนะ จะ
Iminā puññakammena iminā uddisena ca
By this meritorious deed and by this dedication,
ขิปปาหัง สุละเภ เจวะ ตัณหุปาทานะเฉทะนัง.
Khippāhaṃ sulabhe ceva taṇhupādānachedanaṃ.
may I swiftly come to the cutting off of craving and clinging.
เย สันตาเน หินา ธัมมา ยาวะ นิพพานะโต มะมัง
Ye santāne hinā dhammā yāva nibbānato mamaṃ
Whatever base states are in my mind-stream, until I reach nibbāna,
นัสสันตุ สัพพะทา เยวะ ยัตถะ ชาโต ภะเว ภะเว.
Nassantu sabbadā yeva yattha jāto bhave bhave.
may they perish always, wherever I am born, in birth after birth.
อุชุจิตตัง สะติปัญญา สัลเลโข วิริยัมหินา
Ujucittaṃ satipaññā sallekho viriyamhinā
May uprightness of mind, mindfulness and wisdom, austerity and energy be mine;
มารา ละภันตุ โนกาสัง กาตุญจะ วิริเยสุ เม.
Mārā labhantu nokāsaṃ kātuñca viriyesu me.
and may the māras find no opening to act against my efforts.
พุทธาธิปะวะโร นาโถ ธัมโม นาโถ วะรุตตะโม
Buddhādhipavaro nātho dhammo nātho varuttamo
The Buddha, the foremost refuge; the Dhamma, the most excellent refuge;
นาโถ ปัจเจกะพุทโธ จะ สังโฆ นาโถตตะโร มะมัง.
Nātho paccekabuddho ca saṅgho nāthottaro mamaṃ.
the Paccekabuddha, a refuge; and the Sangha, my highest refuge.
เตโสตตะมานุภาเวนะ มาโรกาสัง ละภันตุ มา.
Tesottamānubhāvena mārokāsaṃ labhantu mā.
By the power of these supreme ones, may the māras find no opening at all.
อุททิสสะนาธิฏฐานะคาถา นิฏฐิตา
Uddissanādhiṭṭhānagāthā niṭṭhitā
Here end the Verses of Dedication and Resolve.